Vade mecum

TYTUŁ I TREŚĆ "WYPIKANA" ZE WZGLĘDU NA PODPISANIE ACTA: Jestem *** na tych , którzy nami rządzą!

2012-01-25T02:55:00.000-08:00

Dlaczego? Ponieważ nie dość, że mnie ******** podatkami (szczególnie tymi ukrytymi w postaci akcyz, abonamentów i innych składek), to jeszcze *** ********* uczciwie zarabiać dodatkowych pieniędzy - słynne "Praca opodatkowana, jak wódka". A teraz ich ************* i ***************** decyzje przynoszą dramatyczne skutki. Mam tu na myśli kwestię emerytur, o których pisze dzisiejsza Rzepa.
Chociaż właściwie, to nic nowego. Wiadomo było, że się to tak skończy już przed wprowadzeniem reformy emerytalnej w 1999 roku. Mówili i pisali o tym eksperci z Centrum im. Adama Smitha. Ich krytyka jest twórcza, ponieważ podpowiadają bardzo racjonalne pomysły na wyjście z tej niebezpiecznej sytuacji...

Genialna książka, o genialnym artyście i (niekoniecznie) genialnych czasach

2011-12-29T04:50:00.000-08:00

Książką tą jest "Soul Side Story", artystą Tomasz Budzyński, a czasy to latach 70-te, 80-te i 90-te XX wieku. Autobiografia Budzego jest edytorskim majstersztykiem, odsłania głębie wrażliwości metafizycznej, etycznej i estetycznej autora oraz jest niezastąpionym kluczem do tekstów Armii.
Lektura obowiązkowa dla wszystkich "głupców na chmurze", którzy chcą dokonywać "metafizycznych podbojów, gdzie się da".

O innym wybitnym artyście i o tamtych czasach opowiada film "Exodus", do którego wróciłem pod wpływem lektury "SSS". Oczywiście o Budzyńskim też będzie...

Narodzenie Pańskie 2011

2011-12-25T04:46:00.000-08:00

Zaprawdę, godne to jest, abyśmy Tobie, Ojcze święty, składali dziękczynienie, i sprawiedliwe, abyśmy Ciebie wychwalali, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
On będąc niewidzialnym Bogiem ukazał się naszym oczom w ludzkim ciele, zrodzony przed wiekami zaczął istnieć w czasie, aby podźwignąć wszystko, co grzech poniżył, odnowić całe stworzenie i zbłąkaną ludzkość doprowadzić do Królestwa niebieskiego.

2. PREFACJA O NARODZENIU PAŃSKIM

Kościół a ewolucja

2011-12-19T04:30:00.000-08:00

Post opublikowany także na FRONDOWEJ wersji bloga

Choć tytuł brzmi szumnie, to post będzie jednak skromny.
Kilka tygodni temu dostałem mejla z jednej z list dyskusyjnych, na której przez przypadek jestem. Treść wiadomości, ogólnie rzecz ujmując, dotyczyła pochwały kreacjonizmu i obrażała intelekt tych, którzy uznają prawdziwość opisu rzeczywistości przez teorię ewolucji. Odpowiedzi na ten mejl były różnej jakości, a moją publikuję poniżej - może komuś uporządkuje patrzenie na te kwestie...

Przyznam szczerze, że nie mam czasu wikłać się w dyskusję, nie mniej jednak wskażę kilka punktów:
1. Stanowisko Kościoła odnośnie omawianych kwestii zostało wyrażone chociażby w dwu encyklikach Piusa XII:
- "Humani Generis" (w skrócie: Jeśli ktoś powołując się na teorię ewolucji wyciąga filozoficzne wnioski, że dusza ludzka jest li tylko złudzeniem lub pochodną materii, ten błądzi. Kościół naucza, że dusza jest stwarzana przez Boga bezpośrednio, a ciało może być "stwarzane ewolucyjnie");
- "Divino Afflante Spiritu" (w skrócie: Należy zwracać uwagę na gatunki literackie w jakich dane fragmenty Biblii zostały spisane, ponieważ one determinują czy teksty czytamy dosłownie czy szukamy głębszych sensów. Np. pierwszy tekst o stworzeniu jest hymnem (liryka) ku czci Boga, który został spisany w czasie niewoli babilońskiej przez kapłanów niejako w kontrze do mitologii mezopotamskiej, choć oczywiście wyrażał pierwotną wiarę Izraela. Swoją drogą gdyby oba teksty o stworzeniu czytać dosłownie w każdym calu, to który z nich jest prawdziwy: pierwszy z Rdz 1, 1-31; 2, 1-4a czy drugi Rdz 2, 4b-25? Nie chodzi tu o prawdę naukowo rozumianą, lecz o sens teologiczny, prawdę religijną; teksty te są zgodne w warstwie teologicznej, z innego punktu widzenia nie zrozumiemy ich.).
2. Trzeba rozróżnić trzy pojęcia: proces ewolucji, teorię ewolucji oraz ewolucjonizm.
Proces ewolucji to pewne prawo przyrody ożywionej i jako zjawisko powstawania jednych gatunków z drugich nie jest sprzeczny z wiarą w to, że ponad tym procesem jest Ktoś, kto nim kieruje. Nikt z nas nie kwestionuj przecież wiary, że Bóg jest Dawcą i Panem życia naszych dzieci, a doskonale wiemy, że to życie poczęło się dzięki biologicznym procesom zachodzącym w naszych organizmach.
Teoria ewolucji to teoretyczny, opracowywany naukowo konstrukt próbujący opisać i wyjaśnić proces ewolucji. Teorii tych jest wiele i jak każde z teorii naukowych podlegają weryfikacjom lub, co istotniejsze od czasów Poppera, falsyfikacjom naukowym. I Kościół nic do tego nie ma, bo Jego głos jest nieomylny w sprawach wiary i moralności, a nie koncepcji naukowych.
Ewolucjonizm zaś, to pogląd filozoficzny, który ekstrapoluje hipotezy i tezy teorii ewolucji na inne dziedziny ludzkiego poznania i sfery praxis. I tak np. etyka ewolucjonistyczna nie jest już do pogodzenia z etyką chrześcijańską. Podobnie zresztą, jak spora część antropologii wyrosłej z tej koncepcji.
Reasumując - konflikt pojawia się nie na gruncie nauka (teoria opisująca proces) vs religia, ale na gruncie filozofia (teologia) ewolucjonistyczna vs filozofia (teologia) wynikająca z Objawiania.
3. Przywołany kreacjonizm, jest poglądem filozoficznym i może stawać w szranki z ewolucjonizmem, nie zaś z teorią ewolucji, jako teorią naukową.
Dodam, że jest to pogląd ryzykowny i cokolwiek niekoherentny z nauką Kościoła odnośnie interpretacji Biblii. Nic w tym dziwnego. Początek tego ruchu to 1910 r., kiedy amerykańscy prezbiterianie, przypominając zasadę Lutra "Sola Scriptura" i w oparciu o nią dosłownie interpretując Biblię, próbowali wykazać fałsz teorii ewolucji. Jak pisał Arystoteles: "Mały błąd na początku, wielkim jest na końcu", "mały błąd Lutra" na początku doprowadził do kreacjonistycznych kuriozów w stylu jeden dzień stworzenia = jedna epoka geologiczna w dziejach Ziemi.
4. Raz jeszcze podkreślę, że wiara w Boga Stwórcę na gruncie religii (teologii, filozofii) nie jest sprzeczna z uznawaniem teorii ewolucji za prawdziwą (na gruncie nauki), jeśli przemawiają z tą teorią racjonalne argumenty.
Św. Tomasz z Akwinu, a wcześniej także św. Augustyn formułowali zasadę teologiczną creatio continua, która pokazywała, że stworzenie nie było aktem jednorazowym, ale dokonuje się nadal, trwa, płynie, choćby dlatego, że Bóg nieustanie podtrzymuje wszechświat w istnieniu. Stworzenie może się zatem dokonywać dzięki procesowi ewolucji, który teoria ewolucji próbuje opisać.
5. Na koniec dodam, że o tych rzeczach powinno być na szkolnej lub parafialnej katechezie. Aktualnie omawiam te kwestie z moimi gimnazjalistami. Gdyby ktoś chciał pogłębić tematyką to z popularnych rzeczy polecam:
- Świderkówna "Rozmowy o Biblii" (cz. 1)
- coś z popularno-naukowych książek ks. prof. Hellera lub ks. apb. prof. Życińskiego
- wykłady na kanale Copernicus Center na YouTube, gdzie ks. prof. Heller (choć nie tylko on) omawia m. in. te kwestie
- o. prof. Salija "Tajemnice Biblii"
- Ziółkowskiego "Najtrudniejsze stronice ST"
Z rzeczy trudniejszych:
- Heller, Lubański, Ślaga "Zagadnienia filozoficzne współczesnej nauki"
- Gould "Skały wieków"
- ks. abp prof. Życiński "Bóg i ewolucja"
- Heller, Liana, Mączka, Skoczny "Nauki przyrodnicze a teologia: konflikt czy współistnienie".
Zachęcam raz jeszcze do lektury wspomnianych encyklik. Na zachętę mały cytat: "Nie zakazuje więc kościelny Nauczycielski Urząd, by teoria ewolucjonizmu, o ile bada, czy ciało pierwszego człowieka powstało z istniejącej poprzednio, żywej materii - że bowiem dusze stwarzane są bezpośrednio przez Boga, tego niewątpliwie uczy nas katolicka wiara - stała się przedmiotem dociekań i dyskusji uczonych obydwu obozów, zgodnie z obecnym stanem nauk ludzkich i świętej teologicznej wiedzy. Te dyskusje jednak powinny być tak prowadzone, żeby racje obydwu stron, tak zwolenników jak przeciwników ewolucjonizmu roztrząsane były i oceniane poważnie, z miarą i umiarkowanie, a nadto, żeby obie strony gotowe były poddać się sądowi Kościoła, któremu Chrystus zlecił obowiązek, zarówno autentycznego wykładania Pisma, jak strzeżenia dogmatów wiary."

Na 30-tą rocznicę pewnej zbrodni

2011-12-13T00:48:00.000-08:00

Czym innym - jak mi się zdaje - jest gotowość przebaczenia, a czym innym sam akt przebaczenia. Tę pierwszą mam mieć stale aktualną. Podpowiada to prawy rozum i ewangeliczna zasada "77 razy".
Akt przebaczenia zaś może w pełni dokonać się tylko wtedy, gdy pada skrucha, choćby niedoskonała. Ponieważ przebaczenie jest relacją międzyosobową, to dwie krańce tej relacji, dwie osoby, muszą na drogę pojednania wejść. W innym wypadku, to przebaczenie będzie ułomne, niepełne i bezowocne.
Generale Jaruzelski, czekamy na choćby jeden krok w tę stronę...

Z MODLITWĄ O BOŻE MIŁOSIERDZIE DLA PANA, ALE TAKŻE Z WYZNANIEM ROZCZAROWANIA, ŻE CIĄGLE PAN BAJDURZY...

Komentarz powyborczy

2011-10-10T21:43:00.000-07:00

Nie będę oryginalny i podobnie, jak większość komentatorów pochylę się nad Palikotowym sukcesem. Niestety nie jest to jednocześnie sukces Polski. Raczej jej dramat i zwiastun wojny kulturowo-cywilizacyjnej. Obym się mylił.

Palikot - koniunkturalista, Biedroń - sodomita, Nowicka - odpowiedzialna za abortowanie niewinnych istot ludzkich, Grodzki - transseksualista, Kotliński - kłamca, Leszczyński - apostata... Mógłbym tak pewnie całą czterdziestkę palikotowców opisać. Nie, nie rzucam w nich kamieniami, bo sam nie jestem bez grzechu. Ja jednak moją grzesznością nie epatuję i nie czynię z niej normy ignorując prawo naturalne.
To bolesne, że aż tylu wyborców poszło za tą propozycją. Potrzeba teraz ogromu postu i modlitwy za Polskę, a jednocześnie potężnej pracy ewangelizacyjnej i katechetycznej u podstaw, aby ten stan rzeczy zmienić. Jednocześnie warto ciągle pokazywać racjonalność propozycji konserwatywnych i motywować je z pozycji niekonfesyjnych.
Wypada jeszcze przypomnieć wspomnianym palikotowcom Kazikowe "nie ma litości dla tych, co czynią ohydę".

Rocznicowe wyznanie miłości

2011-09-14T00:26:00.000-07:00

W naszą 9-tą rocznicę ślubu - KOCHAM CIĘ (choć niekiedy autystycznie)

Arcyważna sprawa - ZADZWOŃ DO SWOJEGO POSŁA!!!

2011-06-16T14:03:00.001-07:00

Siekiery ocena POlitykierów

2011-06-12T23:49:00.000-07:00

Do Kluzik-Rostkowskiej, Arłukowicza, Rosatiego i innych bezideowych POlitykierów: Wygracie wybory, to pewne, ale po za wami nikomu nie będzie żyło się lepiej. Nadchodzicie, ale nie na długo i inaczej nie da się tego skomentować, jak tylko pięknym utworem SIEKIERY z 1984 r.

P.S. Wszystkim, którzy pytali o nowe (często obiecane) wpisy: w wakacje nadrobię zaległości :-)

Dlaczego nikt go nie słucha?

2011-01-10T09:14:00.000-08:00

Christus natus est nobis, venite, adoremus!

2010-12-25T14:31:00.000-08:00

Słowo Przedwieczne, zrodzone przez Ojca przed wszelkim czasem, dzisiaj uniżyło samo siebie, dla nas stając się człowiekiem śmiertelnym.

z Liturgii Godzin

Czekam na tę odtrutkę

2010-12-15T14:23:00.000-08:00

Załamka

2010-12-15T13:21:00.000-08:00

Propaganda Michnika i jego cyngli oraz im podobnych przynosi owoce. Chodzi mi oczywiści o "odpieprzenie się od generała". Wczoraj po raz pierwszy z ust mojego ucznia (ściślej rzecz biorąc uczennicy) usłyszałem, że my dziś nie możemy oceniać tamtych czasów itd. ZAŁAMKA!!! Tym bardziej trzeba pamiętać i odważnie bronić prawdy...

Na rocznicę wprowadzenia Stanu Wojennego i na pohybel generałowi oraz jego poplecznikom

2010-12-13T14:33:00.000-08:00

Co robić w tym adwencie?

2010-11-28T13:46:00.000-08:00

Jesienne wyspy, niespokojne sny
zimowe gwiazdy, zgaszone dni
usycha trawa, więdną kwiaty pól
Twoje słowa dźwięczą
coraz bliżej już

Otwórz drzwi
wsłuchaj się raz
Zwycięzca śmierci
wraca na czas

Błądzące światła, mieszkańcy snów
prostujcie drogi, czuwajcie znów
wołajcie góry, niech szumi wiatr
prostujcie ścieżki, nadchodzi Pan

Otwórz drzwi
wsłuchaj się raz
Zwycięzca śmierci
wraca na czas

Doliny wstają, drzewa cieszą się
upadają góry, daleko gdzieś
ja patrzę w okno, patrzę w siną dal
rozerwane więzy, nie słuchaj kłamstw

Otwórz drzwi
wsłuchaj się raz

Zwycięzca śmierci wraca na czas

Mocniejsze i boleśniej prawdziwe

2010-11-10T01:22:00.000-08:00

Trzydzieści pięć procent Polaków jest gotowych oddać głos na nową formację Joanny Kluzik-Rostkowskiej. PR-owcy zaczynają już określać ją samą mianem „polskiej Angeli Merkel” i nadzieją dla polskiej prawicy. Problem polega tylko na tym, że poglądy Kluzik-Rostkowskiej dalekie są od jakiejkolwiek prawicowości, a zdecydowanie bliższe są lewicy.

Joanna Kluzik-Rostkowska zawsze uchodziła za skrajne, lewe skrzydło PiS. Opowiadała się nie tylko za refundacją zapłodnienia in vitro, ale nawet za przyznaniem parom homoseksualnym uprawnień par małżeńskich; zdecydowanie i jednoznacznie sprzeciwiała się także jakimkolwiek zmianom na lepsze w ustawie chroniącej życie ludzkie. To jednak, co w szerokiej (gdy jeszcze PiS taką partią był), wieloskrzydłowej partii mogło być uznawane za ekstrawagancję jednej posłanki (wprawdzie bardzo wpływowej, bo będącej nie tylko szefową sztabu Jarosława Kaczyńskiego, czy wcześniej istotnym ministrem w jego gabinecie), w nowym ugrupowaniu będzie poglądami liderki…

I tak trzeba mieć świadomość, że Joanna Kluzik-Rostkowska nie tylko głosowała za odrzuceniem projektu posłanki Wargockiej, który zakładał kary za przeprowadzanie procedury in vitro, ale także publicznie i to wielokrotnie opowiadała się za refundacją tej procedury. To zaś oznacza, ni mniej ni więcej, tylko tyle, że chce ona, by z podatków ludzi przeciwnych selekcji eugenicznej czy likwidacji ludzi, przeprowadzano tego typu działania. – O refundacji in vitro mówi lewica i ja. Ja od początku mojej obecności w polityce mówiłam: jestem zwolenniczką in vitro. Dostawałam od czasu do czasu za to po głowie – chwaliła się w Radiu TOK FM, jeszcze jako szefowa sztabu Jarosława Kaczyńskiego, Kluzik-Rostkowska. A nieco wcześniej, gdy Ewa Kopacz zapowiedziała, że zajmie się refundacją, posłanka PiS mówiła: „Niezwykle mnie to cieszy. Ewa Kopacz potwierdza, że jest twardą kobietą”.

Kluzik-Rostkowska opowiadała się również za przyznaniem parom homoseksualnym części uprawnień par małżeńskich. - Wracając do związków partnerskich - jestem przekonana, że pewne rzeczy powinny być uregulowane... Na przykład kwestia dostępu do szpitala i opieki lekarskiej, wtedy, kiedy jeden z partnerów jest chory. Kwestie związane z dziedziczeniem - i to dotyczy zarówno związków homoseksualnych, jak i konkubinatów - bo przecież to w Polsce jest również nieuregulowane i powoduje kłopoty, a czasem bardzo poważne dramaty. Ale jak to zrobić, jak znaleźć poparcie polityczne, powiem szczerze - nie wiem. I mam takie przeświadczenie, że to będzie strasznie trudne – mówiła Joanna Kluzik-Rostkowska w czasie spotkania w „Gazecie Wyborczej”.

Ale dobrze szukając da się znaleźć jeszcze ostrzejsze wypowiedzi Joanny Kluzik-Rostkowskiej. W kwestii aborcji zazwyczaj wypowiadała się ona za tzw. kompromisem, czyli zachowaniem obecnie obowiązującego prawa. Ale w czasie dyskusji nad filmem „Podziemne państwo kobiet” pani poseł poszła zdecydowanie dalej. „Gdybyśmy już mieli edukację, środki antykoncepcyjne, dostęp do ginekologa, do psychologa, a i tak jakaś osoba bądź para decydowałaby się na aborcję, to wtedy - zgadzam się - należałoby uszanować tę decyzję. Każdy człowiek ma wolny wybór i państwo nie powinno decydować. Po spełnieniu tych warunków nie byłabym przeciwna liberalizacji ustawy. Nie wiem, czy byłabym w stanie zagłosować za, ale pewnie bym się wstrzymała. Oczywiście aborcje będą bez względu na to, czy będą legalne, czy nie. Ale trzeba dać szansę do nich nie dopuścić poprzez te wszystkie elementy” – mówiła Kluzik-Rostkowska…

I niestety taki możliwy kierunek polityczny nowego ugrupowania mogą sugerować także wypowiedzi innych, promowanych na jej przyszłych członków, polityków. Jan Ołdakowski, który od kilku dni występuje w mediach, podkreśla, że Lechowi Kaczyńskiemu nie podobałby się kierunek, w jakim zmierza Prawo i Sprawiedliwość, a Marek A. Cichocki zaznacza, że PiS nie jest, i nigdy nie był, partią Lecha Kaczyńskiego. I choć obaj nie mówią o kwestiach światopoglądowych, to trzeba mieć świadomość (przy zachowaniu pełnego szacunku dla zmarłych), że w kwestiach moralnych Lechowi Kaczyńskiemu zdecydowanie bliżej było do Joanny Kluzik-Rostkowskiej, niż do Marka Jurka czy chrześcijańskich konserwatystów.

To działania nieżyjącego już Lecha Kaczyńskiego (przy znaczącym udziale także Jarosława Kaczyńskiego) doprowadziły do storpedowania projektu takiej zmiany polskiej konstytucji, by lepiej chroniła ona życie. Prezydent, o czym przypominał choćby Piotr Zaremba, nie głosował też w ogóle, gdy polski parlament uchwalał ustawę, która miała lepiej chronić życie. A nie głosował, by nie robić PC problemu swoim sprzeciwem wobec zmian na lepsze. Podobne sugestie pojawiły się także w ustach polityków (nieżyjących, więc będę o tym pisał ostrożniej) kancelarii prezydenta, komentujących projekt konstytucji Prawa i Sprawiedliwości. PiS zgłosił wówczas projekt, w którym znajdował się zapis o tym, że Polska chroni życie ludzkie od momentu poczęcia do naturalnej śmierci. Aleksander Szczygło przekonywał zaś wówczas, a wtórował mu Paweł Wypych, że – zdaniem prezydenta – zapis ten jest niedobry, bowiem „jest sprzeczny z obowiązującą ustawą antyaborcyjną”.

Ludzie prezydenta (a także jego śp. Małżonka) także wypowiadali się za dostępnością in vitro (prezydent nieoficjalnie robił to również, w oficjalnych wypowiedziach unikał tego jednak, jak potrafił). Muzealnicy zaś (a dokładniej ich część) głosowali zaś na przykład za odrzuceniem, i to już w pierwszym czytaniu, projektu inicjatywy Contra In Vitro. W rozmowach prywatnych tłumaczyli później, że powodem była niespójność prawna tego projektu. Nie wyjaśniało to jednak przyczyn, dla których zamiast skierować projekt do komisji, i tam go poprawić, od razu go odrzucili.

Wszystkie te elementy skłaniają do ostrożności w postrzeganiu nowej partii (pomijając już fakt, że wciąż jej nie ma, a są jedynie zapowiedzi). Sympatyczne, piarowskie zabiegi, kapelusze i ewentualna sympatia mediów nie powinny przesłaniać bowiem poglądów w kwestiach dla chrześcijan najistotniejszych. Poglądów, które są o niebo ważniejsze od m.in. nadziei na przełamanie impasu wyborczego czy niechęci (często uzasadnionej) do klasy politycznej.

Tomasz Terlikowski /Fronda/

Mocne i prawdziwe

2010-11-08T01:50:00.000-08:00

To się musiało stać. Pozostawała do rozstrzygnięcia kwestia, kiedy i w jaki sposób.

Już zawieszenie Elżbiety Jakubiak wywołało wśród wielu osób w PiS i wokół niego konsternację. Inaczej niż Joanna Kluzik-Rostkowska, kojarzona przede wszystkim z łagodnym obliczem kampanii prezydenckiej Jarosława Kaczyńskiego, Jakubiak utożsamia przede wszystkim związek z polityką zmarłego tragicznie Lecha Kaczyńskiego. Jej wykluczenie z PiS, niejako przy okazji sporu z byłą szefową kampanii prezydenckiej, oznacza pozbycie się przez Jarosława Kaczyńskiego zbędnego balastu, a z drugiej strony rozwiązanie więzów lojalności wobec prezesa i jego partii przez szeroko rozumiane środowisko tzw. muzealników.

Tak więc: to musiało się stać i dobrze, że się stało. To jeden z tych momentów, okruchów, które pozwalają wierzyć, że w przyszłości pojawi się perspektywa wyjścia polskiej polityki poza sytuację, w której wszyscy i wszystko definiowane jest wobec totalnej wojny Tuska z Kaczyńskim.

Jak rozumieć to, co się stało? Po pierwsze, jako środowisko muzealników czujemy się przede wszystkim lojalni wobec politycznej spuścizny nieżyjącego prezydenta. Muzeum Powstania Warszawskiego to tylko jeden z istotnych znaków tej spuścizny. Drugim jest otwarte właśnie Centrum Nauki Kopernik, powstałe dzięki decyzji Leszka. Trzecim – polityka wschodnia, prowadzona przez niego już jako prezydenta Polski. Byliśmy bardzo blisko niego, widzieliśmy go w różnych sytuacjach. Widzieliśmy jego wielkość, ale także jego słabości. Leszek był autentycznym człowiekiem, a nie spiżowym pomnikiem czy ikoną. Pochodnie nie dodają mu splendoru. To jego marzenia o podmiotowej, samoświadomej, nowoczesnej Polsce są właśnie tą spuścizną, wobec której czujemy zobowiązanie, a po jego strasznej śmierci, to zobowiązanie nabiera siłę imperatywu! To główny powód, dla którego to, co stało się w piątek z Elżbietą Jakubiak, musiało się stać. PiS nie jest partią (i nigdy nie było) Lecha Kaczyńskiego.

Drugi powód leży w tym, że nie umieliśmy przekonać Jarosława Kaczyńskiego, że wartości i cele tej Leszkowej wizji polityki i Polski można realizować w i poprzez PiS. Jarosław dokonał innego wyboru, radykalnie zmieniając retorykę po przegranych wyborach prezydenckich. Miał do tego prawo i w tej sytuacji, która powstała teraz, nie ma między nami niczego osobistego. PiS to jego partia.

Wreszcie powód trzeci dotyczy przyszłości. Nie chcemy bowiem, aby przyszła twarz polskiej centroprawicy w Polsce była twarzą Donalda Tuska i Zbigniewa Ziobry. A to jest przyszłość, którą gotuje nam Jarosław Kaczyński. Mamy świadomość, że są po prawej stronie ludzie, inteligentni, z profesorskimi tytułami, którzy w takiej przyszłości dobrze sie odnajdują i dlatego zawsze za Jarosławem będą podążać – my nie. I dlatego, chociaż w wielu sprawach nadal będzie nam zapewne bliżej do polityki PiS-u niż PO, myślimy raczej o tym, jak będzie wyglądać Polska za dziesięć lat, kiedy po post-solidarności pozostaną tylko dymiące zgliszcza.

Odwagi, wszystko trzeba zbudować od nowa!

Marek A. Cichocki /Teologia Polityczna/

Biada, biada, biada

2010-10-30T21:20:00.000-07:00

Szukałem dziś w telewizorni programu o modzie (czy o młodych modelkach), który kazały mi koniecznie obejrzeć dwie moje uczennice. Mniejsza z tym dlaczego miałem to zrobić, ważniejsze dlaczego tego nie zrobiłem... Otóż dlatego, że moją uwagę przykuł inny program. W TVN24 (SIC!) obejrzałem BABILON (SIC!!) Piotra Marciniaka (SIC!!!).
Jeśli dobrze zrozumiałem założenia programu, to chodzi o to, aby o bieżących sprawach mówiły wyłącznie kobiety. I tak w programie, który widziałem dyskutowały prof. Maria Szyszkowska, dr Monika Płatek, Hanna Gronkiewicz-Waltz oraz posłanka PiS, której nazwiska nie pomnę. A kwestią, którą najgoręcej komentowano była sprawa ustawy bioetycznej.
Szkoda odpowiadać na argumenty, które tam padały. (Mam zresztą wątpliwości czy zarzucanie Kościołowi, że zgadza się na wojny, a broni zarodki jest w ustach prof. dr hab. jakimkolwiek argumentem, ale nich tam.)
Szkoda oburzać się na aroganckie i bezczelne uwagi dotyczące następców Apostołów.
Szkoda porządkować bałagan semantyczno-metodologiczny, jaki wprowadziły obie warszawskie uczone.
Szkoda prostować błędy, jakie w prezentowaniu nauki Kościoła zrobiła posłanka PiS.
Szkoda starać się zrozumieć prezydent Warszawy, która przez lata działała aktywnie w Odnowie w Duchu Świętym, a teraz kompletnie zapomniała o Jezusowej zasadzie: "Mowa wasza ma być tak, tak; nie,nie".
Szkoda to wszystko robić tu i teraz. Trzeba to robić długofalowo. Wychowując swoje własne dzieci, katechizując młodzież i dorosłych w parafiach, prowadząc kampanie społeczne w mediach i na ulicach. Modląc się i poszcząc.
NIE SZKODA JEST - TU I TERAZ - PRZYPOMNIEĆ, CO CZEKA babilon:

A co pan myśli o...?

2010-10-12T12:15:00.000-07:00

Od początku roku szkolnego, pytaniami tego typu, zalewają mnie moi uczniowie. Zaczęło się oczywiści od sprawy krzyża przed pałacem prezydenckim. Potem była prośba, abym skomentował wywiad, który ukazał się w Wysokich Obcasach (SIC!), a w którym dr Janusz Rudziński opowiada niestworzone rzeczy. Ostatnio znów poproszono mnie, żebym ustosunkował się do faktu przyznania Nagrody Nobla prof. Edwards`owi, jednemu z ojców zapłodnienia in vitro.
Skoro pojawiły się pytania, to wypadałoby udzielić na nie odpowiedzi. Nie dam rady napisać o wszystkim w jednym poście, więc o każdej z kwestii będzie traktowała inna notatka.
Dziś o sprawie krzyża... i od razu "pójdę na skróty" :-) Skorzystam bowiem z mądrego i w jakimś sensie dramatycznego tekstu dr Pawła Milcarka, filozofa, wykładowcy UKSW, założyciela czasopisma Christianitas i byłego dyrektora Programu II PR. Tekst ten dokładnie oddaje, to co myślę o sprawie krzyża...

Po Krakowskim Przedmieściu wczoraj – pytajniki żałobne

Że księża boją się przede wszystkim, “aby krzyż nie był znakiem podziału” – podczas gdy zawsze był znakiem bolesnym, niekomfortowym, pełnym wyrzutu i wywołującym odrzucenie. Jak to się dzieje?

Że ci, którzy “krzyża bronią”, nie słuchają się księży przysłanych przez swojego biskupa. Jak to się dzieje?

Że prezydent RP nie potrafi choćby przyzwoicie wybrnąć z prowokacyjnych podpowiedzi dziennikarza “Gazety Wyborczej”, ale daje się jej podpuszczać, jakby mu to smakowało. Jak to się dzieje?

Że lider opozycji zajmuje się krzyżem dopiero wtedy, gdy chodzi o upamiętnienie tragicznej śmierci jego brata i innych ofiar katastrofy smoleńskiej, ale sugeruje, że przewodzi krucjacie – mimo że w sprawie obrony krzyża w Europie nie kiwnął palcem. Jak to się dzieje?

Że władza w Polsce polega na podnoszeniu vat’u pod osłoną widowiska z manifestacji sił porządkowych – i ich realnej nieudolności, niezgrabności, wręcz prowokacyjnej bezradności. Jak to się dzieje?

Że ludzie Kościoła przemawiają do swoich wiernych nie w miejscu wydarzeń, oko w oko, jak do swoich wiernych, lecz z ekranów tv, cierpkimi uwagami pod adresem ludzi, którymi nie umieli pokierować i dla których mają tylko wyrzuty, że się muszą za nich wstydzić w swoich salonowych koleżeństwach. Jak to się dzieje?

Że w celu ośmieszenia samej wartości przywiązania do krzyża – zwykłego krzyża na ulicy, przy drodze – robi się jej w mediach “gębę” z twarzy podejrzanych indywiduów, tak jakby tylko ich obrażały nonszalanckie dywagacje o “usunięciu krzyża”, niepotrzebnie “przywleczonego przez harcerzy”.

Że jedni z krzyża robią swój patriotyczny znaczek, a drudzy też traktują go jak “pisowski” gadżet i dlatego chcą się go pozbyć jak najszybciej, w try miga. Jak to się dzieje?

Że prawdziwa historia obrony krzyża w latach 80. wraca teraz jako parodia – na wyśmianie tych chwil naprawdę ciężkich prób, które być może przyjdą i będą wymagały prawdziwego bohaterstwa, a nie tylko tupetu. Jak to się dzieje?

Jak to się dzieje – coś, co się zdarzyć nie powinno?

PAMIĘTAĆ BĘDĘ, choć na blogu tego nie wyrażę...

2010-07-13T14:32:00.000-07:00

... w odpowiednim czasie, ponieważ przez miesiąc nie będę miał dostępu do internetu.
Lepiej zrobić to dzisiaj. W końcu to także "mit założycielski" mojego patriotyzmu.

1 sierpnia - 3 października: GLORIA VICTIS!!!

Jak uczyć dzieci historii Najjaśniejszej Rzeczpospolitej?

2010-07-01T06:03:00.000-07:00

Ano tak...

Tomek od kilku dni dopytuje o Grunwald, Polaków, Litwinów, Krzyżaków i oto dlaczego walczyli. Jeszcze jedno potwierdzenie, że to, co robi Armia czy Bagiński to SZTUKA przez duże S.

Raz jeszcze o ćwierćwieczu Armii, choć inaczej

2010-06-25T11:59:00.000-07:00

Antoni Libera w eseju "Kim jest artysta w dzisiejszym świecie?", umieszczonym na portalu Teologii Politycznej, tak zdiagnozował aktualny stan kultury zachodniej: "Współczesną kulturą zdają się rządzić dwie sprzężone ze sobą siły i uruchomione przez nie mechanizmy: pogoń za zyskiem i pogoń za nowością. Twórcy uzależnieni są od publiczności, która płaci, ta zaś ma takie potrzeby i gusta estetyczne, jakie ma. Dlatego też artyści tworząc nowe dzieła, na ogół nieświadomie dostosowują się do wymagań rynku. Tworzą tak, aby zyskać popularność i pieniądze, aby osiągnąć sukces, który jest innym fetyszem współczesnego świata."
Tłumacz dzieł Becketta w myśleniu o sztuce daleki jest od takiej postawy. Jemu bliżej do tego, co jest obecne w kulturze europejskiej od starożytności, a czemu najlepszy wyraz dał Arystoteles w "Poetyce". Libera mówi niemal wprost, że sztuka bez wymiaru oczyszczającego i profetycznego sztuką nie jest, raczej jej karykaturą.
Szkoda, że tak niewielu mainstream-owych artystów pozostaje wiernych temu podejściu. (Swoją drogą czy to jest właściwie możliwe: być w "głównym nurcie", a jednocześnie niebanalnie mówić o sprawach niebanalnych?) Wydaje się, że dawno zapomnieli o tym, o czym pisał Władysław Tatarkiewicz, wyśmienity historyk filozofii i niemniej znakomity estetyk. W "Dziejach sześciu pojęć" zauważył on, że "dzieło sztuki jest odtworzeniem rzeczy bądź konstrukcją form, bądź wyrażaniem przeżyć, jednakże tylko takim odtworzeniem, taką konstrukcją, takim wyrazem, jakie są zdolne zachwycać, bądź wzruszać, bądź wstrząsać". A wszystko to w odniesieniu do "piękna, które zbawia".
Na przekór tym "światowym tendencjom" wpadają mi ostatnio w ręce dzieła artystów, którzy pozostają twórczo wierni przekonaniu, że sztuka musi odnosić nas do sfery sacrum, a przynajmniej powinna opierać się na spójnej wizji metafizycznej. Wystarczy wspomnieć płyty Karoliny Cichej, 52UM-u czy Lao Che. Nie zawsze mi po światopoglądowej drodze z tymi muzykami, ale niewątpliwie otwierają oni na rzeczywistość piękna i dobra, a na życie człowieka patrzą przez egzystencjalno-eschatologiczne okulary.
Podobnie - i to od 25-lat - czyni Armia. Budzyński i s-ka wychwytują i odtwarzają takie aspekty rzeczywistości widzialnej, a częściej niewidzialnej, na które współczesny człowiek jest totalnie zamknięty. Konstruują takie formy, które zachowując więź z arcydziełami arcymistrzów, są niebanalnym novum. Kreują formy. Nie kalkują, ani nie kalkulują. Wyrażają przeżycia autentyczne, nie zaś takie, na które jest zapotrzebowanie. I to wyrażają językiem nieuwikłanym w konteksty społeczno-polityczne, ale uniwersalnym, choć zakorzenionym w europejskiej kulturze czasów przedmodernistycznych.
Właśnie dlatego słucham tego zespołu poezji śpiewanej...

A tak było na warszawskich obchodach ćwierćwiecza ARMII:

Na pocieszkę po odpadnięciu Italii.

2010-06-24T23:59:00.000-07:00

Tak było 4 lata temu. GRANDE ITALIA!!!

Przed jutrzejszymi urodzinami :-)

2010-06-10T00:00:00.000-07:00

Armia - 25 lat istnienia cz. I from Face2FaceTV.pl on Vimeo.

Armia - 25 lat istnienia cz. II from Face2FaceTV.pl on Vimeo.

"Marsz dla Życia i Rodziny" coraz bliżej

2010-05-27T11:58:00.000-07:00

GRUNWALD 1410-2010 - Pamiętamy!!!

2010-05-20T12:10:00.000-07:00

Marsz dla Życia i Rodziny

2010-05-19T12:41:00.000-07:00

Mocno liczymy na to, że w ostatnią niedzielę maja (30.05) spotkamy się o 12.00 na Nowym Świecie. Przyjdź z rodziną i przyjaciółmi!

Ćwierć wieku robienia dziury w świadomości i otwierania na Transcendencję, albo o 25-leciu ARMII

2010-05-18T01:03:00.000-07:00

Tak było kiedyś...

Tak jest obecnie...

A jak będzie niebawem?

2010-05-08T01:03:00.000-07:00

Ostatni wpis, ten z Melitonowskiej homilii paschalnej, jest ważnym tropem do zrozumienia tego wszystkiego, co w Triduum Paschalne (kto o nim jeszcze pamięta?) i po nim wydarzyło się. Choroba Michała w Święta Świąt, tragedia smoleńska, trudne, choć owocne zarazem spotkania z narzeczonymi w ramach W DRODZE NA SZCZYT, piękno społeczeństwa i brzydota części elit w okolicach wawelskiego pochówku, to wszystko i kilka jeszcze innych wydarzeń można dobrze odczytać tylko z perspektywy ZMARTWYCHWSTANIA PANA. To moje czytanie wciąż jeszcze trwa i pewnie nie szybko się skończy.

Dziś dwie rzeczy tylko...

Michnikom, Pacewiczom, Wajdom, Bartoszewskim, Żakowskim, Lisom, Kuczyńskim i innym Dębskim dedykuję tekst Mateusza Matyszkowicza "Rządzą mną trumny":
Powiadają niektórzy, że rządzą nami trumny. I mają rację.
Mną rządzą trumny od kiedy szedłem za karawanem, który wiózł zwłoki babci. Ostatnim chyba konnym karawanem w naszej okolicy. Wtedy zobaczyłem, czym jest majestat śmierci.
Później, na studiach, chodziłem przed zajęciami na Wawel. Msza trydencka w jednej z kaplic, a potem modlitwa przed grobem św. Stanisława. Grobem, który nazywany jest ołtarzem ojczyzny. Na koniec spacer też między grobami, posępnymi grobowcami królów. Tak było każdego tygodnia, w pewnym czasie nawet codziennie. Nikt nie musiał mnie uświadamiać, że moją wyobraźnią rządzą trumny. Sam dobrze o tym wiedziałem.
Nie odkrywacie więc niczego szczególnego.
Buntuję się przeciwko czemuś innemu. Nie nazywajcie tego tryumfem Thanatosa. Być może dla was tak jest. Dla mnie nie. Thanatos był bratem bliźniakiem Hypnosa, snu. A dla mnie trumna jest czymś przeciwnym, jest przebudzeniem.
Grecy mieli dwa słowa na określenie pamięci: mneme i anamnesis. W mneme jest coś biernego, to zbiór czegoś, co zapamiętane. Anamnesis jest przypominaniem, poszukiwaniem. Trumna to nie tylko pamięć. Więcej w niej przypominania.
Pójście za trumną oznacza anamnezę, dostęp do tego, co nie jest teraz dane, to wysiłek dotarcia do rzeczy najcenniejszych. Dlatego chcę chodzić za trumną.
Jeżeli chcecie mówić o Thanatosie, to mówcie, ale nie narzucajcie tego innym. Nie wpychajcie mnie we własne ramy interpretacyjne. Bo czy wasz Thanatos niesie zmartwychwstanie? Czy wierzycie, że przyjdzie dzień, gdy z grobów powstaną zmarli? Z ciałem i duszą? Czy wierzycie w Sąd Ostateczny, ku któremu nieuchronnie zmierza historia?
Możecie nie wierzyć, możecie nawet wyśmiewać, albo taktownie odwracać głowę, ale nie przykładajcie do innych swojej miary, bo to nie jest ta sama historia.
Możecie nie wierzyć, ale nie wolno wam odrzucać tego, że właśnie ta historia i takie pojmowanie życia skłaniały naszych przodków do tego, by myśli powstańcze łączyć z nadzieją zmartwychwstania. Że kiedy szli za trumnami, to czerpali z nich siłę. Byli z prawicy i z lewicy, nieraz tej skrajnej.
Nie była to siłą niszczycielska. II RP zbudowali ludzie, których wychowała ta historia i te trumny.

Jutro 9 maja. Upraszczając nieco sprawę, można powiedzieć, że to dzień, w którym spod tyranii socjalizmu narodowego przeszliśmy pod tyranię socjalizmu internacjonalistycznego. A to, co jutro wydarzy się w Moskwie, świetnie skomentował Kazik (i to 11 lat temu :-)

Na Triduum Sacrum

2010-03-31T12:29:00.000-07:00

Błogosławionej Paschy!

On to okrył Śmierć wstydem,
a szatana wtrącił w żałobę
jak Mojżesz Faraona.
On to uderzył niegodziwość,
a niesprawiedliwość pozbawił potomstwa
jak Mojżesz Egipt.
On to wyprowadził nas
z niewoli na wolność,
z ciemności na światło,
ze śmierci do życia,
z tyrani do wiecznego królowania
i uczynił nas nowymi kapłanami
i ludem wybranym, wiecznym.

On to jest Paschą naszego zbawienia,
On to w wielu wiele wycierpiał,
On to był w Ablu zabity,
w Izaaku związany,
w Jakubie ziemi obcej służący,
w Józefie sprzedany,
w Mojżeszu porzucony,
w baranku złożony na ofiarę,
w Dawidzie prześladowany,
w prorokach zelżony.

On to z Dziewicy wziął ciało
On na krzyżu zawisł,
On w ziemi został pogrzebany,
On z martwych powstał,
On na wyżyny niebieskie wstąpił.

On to jest barankiem niemym,
On jest barankiem zabitym,
On to narodził się z Marii, pięknej owieczki,
On to został wzięty ze stada
i na ofiarę poprowadzony,
wieczorem zabity,
a nocą pogrzebany.
Na drzewie Jego kości nie połamano,
w ziemi Jego ciało nie uległo zepsuciu.
On to sam z martwych powstał
i wskrzesił człowieka z otchłani grobu.

fragment Homilii Paschalnej Melitona z Sardes

Introit z VI niedzieli Wielkiego Postu (Niedziela Palmowa)

2010-03-28T02:24:00.000-07:00

Męka Pańska wg Ewangelii św. Mateusza w komentarzach Orygenesa

2010-03-25T13:03:00.000-07:00

Spotkanie odbędzie się w Niedzielę Palmową (28.03.2010) w podziemiach Kościoła Pokamedulskiego na Bielanach – ul. Dewajtis 5 – o godzinie 12.30 po Mszy Świętej i procesji.
Rozważania prowadzą: Dariusz Karłowic, Mateusz Matyszkowic, Zbigniew Stawrowski
Tekst komentarza można pobrać dzięki uprzejmości wydawnictwa WAM: kliknij tutaj

Introit z V niedzieli Wielkiego Postu

2010-03-21T06:32:00.000-07:00

24 marca - PAMIĘTAJ O NARODOWYM DNIU ŻYCIA

2010-03-17T04:58:00.001-07:00

Introit z IV niedzieli Wielkiego Postu

2010-03-14T14:57:00.000-07:00

"Testosteron" uderzył mi do głowy

2010-03-12T00:19:00.000-08:00

(Post opublikowany także na FRONDOWEJ wersji bloga.)

Właśnie obejrzałem (w reżimowym TVN-ie ;-) "Testosteron" Tomasza Koneckiego i Andrzeja Saramonowicza. Przez niemal cały film narastało w mojej głowie zdumienie, jak to możliwe, że tak wykształceni i obeznani z kulturą klasyczną ludzie (Konecki - doktorat w PAN-ie, po fizyce i filozofii na UW; Saramonowicz - po historii na UW) mogli tak daleko odejść od Horacjańskiej zasady: Ridentem dicere verum. Ich dziełko bowiem ani śmieszne nie jest, ani prawdy nie ukazuje.
Bo jak tu się śmiać z gagów, które nieustannie oscylują w okolicach rozporka. Chamski, prostacki i banalny jest komizm tego filmu.
Żenujący dowcip, choć zniesmaczający, nie jest tak groźny, jak prawda (czy raczej pół-prawda), jaką ten film przekazuje. Autorzy "Testosteronu" próbują nas przekonać mianowicie, że mężczyzna jest niewolnikiem swojego libido, które ostatecznie można sprowadzić do prostych biochemicznych reakcji (działania tytułowego hormonu).
Teza ta nie jest nowa. Pojawiła się ona mniej więcej w drugiej połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, jako element większej koncepcji antropologicznej, zaproponowanej przez socjobiologów. I trzeba od razu zaznaczyć, że była i jest to wizja ciekawa, oryginalna, a przede wszystkim heurystycznie płodna. Nie była i nie jest jednak wolna od pewnych groźnych błędów i uproszczeń.
Nie sposób, a i chyba nie miejsce, pisać o tym, co socjobiologia głosi. Tym bardziej niemożliwym jest przeprowadzenie na blogu rzetelnej krytyki jej twierdzeń. Dlatego zainteresowanych czytelników odsyłam do prac takich autorów jak: Stephen Jay Gould, Konrad Lorenz, Tadeusz Bielicki czy Józef Życiński. (I jeszcze nieskromnie odeślę do artykułu mojego autorstwa - część niedoszłej rozprawy doktorskiej - w którym piszę o pewnym aspekcie natury człowieka, krytykując jednocześnie koncepcję Edwarda O. Wilsona, ojca socjobiologii. Artykuł można znaleźć tutaj.) Chcę zwrócić jednak uwagę na dwie sprawy, które autorom "Testosteronu", a przede wszystkim socjobiologom, umknęły.
Po pierwsze, lansują oni uproszczoną wizję człowieka, która jest konsekwencją błędu redukcjonizmu. Błąd ten pojawia się wówczas, gdy próbuje się rzutować obraz „wielowymiarowego człowieka” na płaszczyznę jednej tylko nauki, formułując na jej terenie tezy w rodzaju: „człowiek to nic innego jak tylko...”.
Tak jak w fizyce ze znajomości zjawisk poziomu niższego (budowa jądra, mechanika kwantowa, siły elektromagnetyczne) nie da się wywnioskować istnienia zjawisk poziomu wyższego (istnienie cieczy, chemia organiczna, fenomen życia), tak ze znajomości fizjologi czy biochemii ludzkiego mózgu nie da się wydedukować pełnego obrazu natury ludzkiej. A to właśnie próbują czynić i socjobiolodzy i autorzy "Testosteronu". Ci drudzy, co prawda w wersji "pop", ale przez to o wiele bardziej niebezpiecznej.
I jeszcze druga kwestia. Zarówno film, jak i publikacje socjobiologów, próbują nas przekonać, że jesteśmy niewolnikami swojej biologii. Najlepiej ujął to bodaj, guru współczesnych ateistów, a swego czasu znakomity socjobiolog, Richard Dawkins, który pisał, że to nie my sami o sobie decydujemy, ale wykonujemy jedynie to, co dyktują nam "samolubne geny".
Otóż tak NIE JEST. Wielkość i niepowtarzalność człowieka odsłania się bowiem w zdolności do ucieczki spod dyktatury genów. To prawda, że z jednej strony natura ludzka jest oparta na wrodzonych, biologicznych uwarunkowaniach, z drugiej zaś trzeba pamiętać, że człowiek i tylko człowiek jest zdolny wyrastać ponad owe determinacje. Dowodzą tego takie zachowania, jak choćby: altruizm skierowany do osób niespokrewnionych i nie możliwy do odwzajemnienia, celibat (nie tylko katolickich kapłanów), bezdzietność, asceza, samobójstwo, samoograniczenia w rodzaju powstrzymywania się od kradzieży, kłamstwa czy zachowań promiskuistycznych. Wszystkie te formy behawioralne, choć różne pod względem moralnym, są jednak zaprzeczeniem sui generis naszej biologii i są niezgodne z tym, co dyktują nam geny.

Tak, człowiek (mężczyzna i kobieta) jest zdolny do zachowań hedonistycznych, egoistycznych, wyrachowanych, podłych, niegodziwych... Im dalej jednak potrafi od nich uciec, a ta potencjalność charakteryzuje tylko gatunek Homo sapiens, tym bardziej odbiega od zwierzęcości w stronę autentycznego człowieczeństwa. I chyba o to powinno nam chodzić. Zwłaszcza uczonym i artystom...

Introit z III niedzieli Wielkiego Postu

2010-03-07T07:28:00.000-08:00

Introit z II niedzieli Wielkiego Postu

2010-02-28T14:13:00.000-08:00

Introit z I niedzieli Wielkiego Postu

2010-02-21T03:02:00.000-08:00

Introit ze Środy Popielcowej

2010-02-17T02:22:00.001-08:00

"Litujesz się nad wszystkimi, Panie, i nic nie masz w nienawiści z tego, coś uczynił, darowujesz grzechy ludziom dla pokuty i przebaczasz im. Albowiem jesteś Panem, Bogiem naszym (Mdr 11, 24.25.27). Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną, bo do Ciebie się chroni dusza moja (Ps 56, 2)".

Na Wielki Post AD 2010

2010-02-16T05:33:00.001-08:00

(Post opublikowany także na FRONDOWEJ wersji bloga.)

"Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem..." (Jl 2, 12b). Tymi słowami proroka Joela rozpocznie się jutrzejsza liturgia Słowa. One też streszczają to, co ma się dziać w moim życiu przez najbliższe 40 dni. Mam się nawrócić!
Drugie czytanie i Ewangelia dopełnią to wezwanie. Ukonkretnią niejako. Św. Paweł będzie mnie prosił, abym przez spowiedź i pokutę pojednał się z Bogiem. Pan zaś w Ewangelii wskaże trzy drogi autentycznego nawrócenia: jałmużnę, modlitwę oraz post. I nie są to drogi byle jakie, lecz radykalne. Tym bardziej, że Jezus przestrzega mnie, że to nie na moją chwałę czy dobre samopoczucie, lecz ad maiorem Dei gloriam, jak mawiają duchowi synowie św. Ignacego, i ku mojemu zbawieniu. W ciszy, w ukryciu, w małości...
Co to znaczy nawrócić się do Pana całym serce, wyjaśnią zapewne jutro słudzy Słowa. Nie zwalnia mnie to jednak z poszukiwań "na własną rękę".
Dziś z całą mocą rodzi się w moim sercu przekonanie, że nawrócić się to między innymi, ustawić wszystko we właściwy sposób. Przywrócić porządek rzeczy. Temu, co pierwsze dać miejsce pierwsze. Na to, co najcenniejsze przeznaczyć nie najgorszy, lecz najlepszy czas. Obrać cząstkę najsmaczniejszą, której nigdy nie będzie się pozbawionym. Przypomnieć sobie, że jest się prochem. Co prawda drogocennym w Bożych oczach, ale jednak prochem. Ostatecznie, jak mi się zdaje, nawrócenie polega na "odbóstwieniu" się, czyli zobaczeniu w sobie stworzenie, a nie Stworzyciela, nieuzurpowaniu sobie Bożych prerogatyw i uznaniu, że Jego pomysł na świat i na mnie samego jest najlepszy.
Oczywiście mogę się tym w ogóle nie przejąć, tak jak zresztą świat się nie przejmuje. Zawsze jednak kończy się to dramatem i żałością. Zrozumiał to i świetnie wyraził, choć w zupełnie innym kontekście, Leszek Kołakowski, który w ostatnim zdaniu "Głównych nurtów marksizmu" pisał: "Samoubóstwienie człowieka, któremu marksizm dał filozoficzny wyraz, kończy się tak samo, jak wszystkie, indywidualne i zbiorowe, próby samoubóstwienia: ukazuje się jako farsowa strona ludzkiej niedoli". Dlatego krocząc drogą jałmużny, modlitwy i postu, będę za psalmistą powtarzał przez cały Wilki Post : Non nobis Domine, non nobis sed nomini tuo da gloriam (Ps 115, 1).

Maleo, którego dziś odpóściłem...

2010-02-14T12:49:00.000-08:00

...pewnie grał tak...

Bo tak, to raczej nie...

Zapraszam...

2010-02-04T01:24:00.000-08:00

...na blog poświęcony weekend`owemu kursowi dla narzeczonych "W DRODZE NA SZCZYT", który współprowadzimy razem z Sylwią. Pierwszy cykl zajęć już za nami. Był to czas niezwykle budujący. Mamy nadzieje, że nie tylko dla nas :-)

Kliknij i zobacz więcej

28 stycznia, czyli liturgiczne Wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, kapłana i doktora Kościoła

2010-01-28T10:11:00.000-08:00

W tym miejscu miał znajdować się post zatytułowany: "Dlaczego św. Tomasz z Akwinu jest mi bliski?" (lub jakoś tak ;-). Niestety, wielość spraw merytoryczno-technicznych, które trzeba załatwić przed rozpoczynającym się jutro weekend`owym kursem dla narzeczonych (współprowadzimy go z Sylwią), nieco mnie przytłoczyła. W związku z tym wpis ukaże się w terminie późniejszym. Jedynym dzisiejszym Tomaszowym akcentem niech będą życzenia imieninowe dla mojego Pierworodnego, którego Akwinata jest przecież patronem.

Tom, życzę Ci bycia wojownikiem i umiejętności dbania o dzikość serca...
Z miłością i muzyczną dedykacją
Tata

NOM inny niż wszystkie (no może niż większość)

2010-01-25T01:23:00.000-08:00

(Post opublikowany także na: http://www.fronda.pl/14501/blog )

Uczestniczyłem wczoraj w NOM... I nie chodzi mi tu tylko o fakt, że był to novus ordo Missae (nowy porządek Mszy), ale przede wszystkim o to, że była to Normalnie Odprawiana Msza. Normalnie, czyli ni mniej, ni więcej, tylko zgodnie z rubrykami. Bez "uatrakcyjnień" w postaci "rozrywkowych" instrumentów muzycznych czy ekwilibrystycznych postaw celebransa. Bez udziwnień takich, jak naśladowanie przez lud gestów zarezerwowanych dla kapłana. Bez desakralizacji takich jak Komunia "na rękę". Za to z piękną organową muzyką ułatwiającą modlitwę śpiewem; pobożnie i dokładnie wykonywanymi przez celebransa gestami (także znakami i słowami), które jasno komunikowały aktualizującą się rzeczywistość Ofiary Pana; z asystą, która nie tylko wiedziała, ale także wierzyła... Zabrakło chyba tylko części stałych po łacinie, a przecież - wbrew temu, co się powszechnie sądzi - zalecał je Sobór Watykański II.
John Henry kardynał Newman pisał: "Życie Pana naszego w Ewangelii działa na mnie lepiej niż traktat O Bogu, a trzy wersety ze św. Jana dają mi więcej pożytku niż trzy punkty medytacji." Pozostając wierny temu sposobowi myślenia mogę napisać, że jedna Normalnie Odprawiona Msza święta pozwala mi bardziej wniknąć w misteria zbawczej śmierci Jezusa i czerpać z nich pokój, radość, wiarę oraz służebną miłość, niż tysiące modlitw uwielbienia, uzdrowienia czy liturgicznych performance(ów).

P.S. Jeszcze o homilii. To było 10 minut, mądrych, ważnych, pięknych i prawidłowo po polsku wypowiedzianych słów. Słów, które pomogły mi lepiej spożyć to, co Słowo dla mnie przygotowało. Bóg zapłać...

To dopiero początek!!!

2010-01-19T13:37:00.000-08:00

Basia

2010-01-16T14:16:00.000-08:00

Bardzo a propos tego, o czym pisałem ostatnio...

Film Basia from film2008pl on Vimeo.

Bożonarodzeniowe reminiscencje

2010-01-11T00:13:00.000-08:00

(Post opublikowany także na: http://www.fronda.pl/14501/blog )

Święto Chrztu Pańskiego zakończyło co prawda liturgiczny okres Narodzenia Pańskiego, ale ja dopiero dzisiaj mam chwilę, by powrócić do tegorocznych wydarzeń świątecznych. Był to czas niezwykły, choć trudny. Cały bowiem Bożonarodzeniowy tydzień spędziliśmy z młodszym synem w szpitalu. Pozwoliło nam to na własnej skórze doświadczyć, że sytuacja państwowej służby zdrowia woła o pomstę do Nieba i to z wielu powodów. Nie tym jednak chciałbym się podzielić. Ważniejszymi były inne odkrycia...
Kontekst, w jakim czekałem Narodzenia Pańskiego z całą mocą uświadomił mi, co jest istotą tego wydarzenia. W ciszy i bezruchu szpitalnych pomieszczeń łatwiej było mi odkryć powód, dla którego Bóg stał się człowiekiem. Bez faktu Wcielenia Bóg nie mógłby mnie zbawić nie naruszając mojej wolności. Bez faktu Wcielenia nie zrozumiałbym Bożej mowy i Bożego wyznania miłości. Bez faktu Wcielenia nie mógłbym modlić się w cierpieniu i chorobie do Matki mego Pana, która tak jak ja martwiła się przecież o swoje Dziecko. Bez faktu Wcielenia nie mógłbym o moim Bogu powiedzieć, że jest solidarną ze mną Miłością. Bez faktu Wcielenia nie odnalazłbym tej inspiracji do pokonywania własnych ograniczeń oraz akceptowania tego, co niezmienialne i nieuchronne. Bez faktu wcielenia...
Jest jeszcze inny powód, dla którego czas świątecznej hospitalizacji mojego syna mogę nazwać owocnym. Otóż, po raz kolejny odkryłem znaczenie hiobowego i chrześcijańskiego novum, że cierpienie ma sens. Być może jest tak, że Bóg dopuszcza do nas jakieś cierpienie, także z tego powodu, że jest niejako bezradny wobec ludzkiej wolności. Chrystusowe wezwanie, abyśmy się wzajemnie miłowali wielokrotnie pozostaje bez naszej pozytywnej odpowiedzi. Cierpienie bliźniego zaś wyzwala niezwykłe pokłady miłości, dobroci, troski czy choćby kurtuazji, o której bł. Jan XXIII mawiał, że jest najsłabszą, ale jednak formą miłości.
Pod koniec Księgi Hioba znajdują się słowa, których moc dla wielu (prawdopodobnie wciąż także i dla mnie) jest trudna do przyjęcia i akceptacji. Po wszystkich cierpieniach i udrękach, jakich doświadczył, Hiob wyznaje Bogu, że znał go dotąd ze słyszenia, a obecnie ujrzał go wzrokiem. Podobnie chyba jest i w relacjach międzyludzkich. To cierpienie weryfikuje wyznania miłości, przyjaźni, lojalności i solidarności, jakie składaliśmy innym, i które od nich otrzymywaliśmy.
Ja i moja rodzina doświadczyliśmy tego wszystkiego już po wielokroć, także w czasie ostatnich świąt. (I mam nadzieję, że owe doświadczenia potwierdzają ortodoksyjność tej mojej prywatnej hipotezy teologicznej ;-)

ORSZAK TRZECH KRÓLI - tak było...

2010-01-04T00:34:00.000-08:00

ORSZAK TRZECH KRÓLI - przyjdź koniecznie!!!

2009-12-30T07:40:00.000-08:00

kliknij i dowiedz się więcej

...

2009-12-25T13:49:00.000-08:00

Introit z czwartej Niedzieli Adwentu

2009-12-20T01:59:00.000-08:00

Pokoncertowe odkrycie...

2009-12-17T09:56:00.000-08:00

"Green" z Freak`a genialny, ale w wersji unpluged... (szkoda, że jeszcze nie ma na youtube)

Przed środowym koncertem...

2009-12-15T02:07:00.001-08:00

A, jeszcze serdeczności dla generała...

2009-12-13T12:31:00.000-08:00

P.S. I żeby było jasne - to nie mój język, lecz zrozumienie dla bezradności, beznadziei i bezsensu w jakim znalazło się 10 milionów ludzi z pierwszej (nieodżałowanej) SOLIDARNOŚCI.

Rocznicowo: 13 grudnia 1981 PAMIĘTAMY

2009-12-13T12:17:00.000-08:00

Adwentowo: Introit z trzeciej niedzieli Adwentu

2009-12-13T12:13:00.000-08:00

Tak mi się jeszcze przypomniało...

2009-12-06T13:45:00.001-08:00

Introit z drugiej Niedzieli Adwentu

2009-12-06T13:33:00.000-08:00

"Na początku było Słowo" - konferencje adwentowe

2009-12-03T07:26:00.000-08:00

Teologia Polityczna zaprasza na konferencję adwentową -
Prolog Ewangelii wg Ewangelii św. Jana
w komentarzach św. Tomasza z Akwinu.

Wraz z naszymi gośćmi pochylimy się nad Prologiem Ewangelii wg św. Jana, unikatowego tekstu Nowego Testamentu, próbując zgłębić jego filozoficzny i teologiczny charakter. W szukaniu odpowiedzi pomagać nam będzie komentarz św. Tomasza z Akwinu – jednego z najwybitniejszych teologów-filozofów.

Krzysztof Skowroński – komentarz 1 i 2 św. Tomasza (kliknij by otworzyć tekst)

Dariusz Karłowicz – komentarz 3 i 4 św. Tomasza (kliknij by otworzyć tekst)

Mateusz Matyszkowicz – komentarz 5 i 6 św. Tomasza (kliknij by otworzyć tekst)

Paweł Milcarek – komentarz 7 i 8 św. Tomasza (kliknij by otworzyć tekst)

Zachęcamy do przeczytania komentarzy przed spotkaniem!

Spotkanie odbędzie się w niedzielę 13.12.09 r. w Kościele Pokamedulskim na ul. Dewajtis 5, na Bielanach o godzinie 12 po Mszy Świętej.

O ciekawym zbiegu okoliczność słów kilka

2009-12-02T10:03:00.000-08:00

(Post opublikowany także na http://www.fronda.pl/14501/blog/)

W ostatnich dniach w Europie miały miejsce dwa, moim zdaniem istotne dla przyszłości Starego kontynentu, wydarzenia. Najpierw Szwajcarzy w ogólnokrajowym referendum sprzeciwili się budowie minaretów w swojej ojczyźnie. A wczoraj wszedł w życie Traktat Lizboński, czyli de facto europejska konstytucja. Zbieżność czasowa obu wydarzeń wydaje mi się cokolwiek ciekawą koincydencją.
Za szwajcarskim "Stop dla minaretów" stoi prawicowa Szwajcarska Partia Ludowa (SVP), która ustami pani poseł do lokalnego parlamentu w Zurychu deklaruje, że "należy bronić szwajcarskich tradycji i wartości". Plebiscyt zainspirowany przez SVP ujawnił jednocześnie, że w społecznościach zachodniej Europy żywa jest obawa przed islamizacją. Tak myśli lud i to jest jedna strona barykady.
Po drugiej jej stronie stoi zaś europejski establishment, na czele ze Zgromadzeniem Parlamentarnym Rady Europy, które wyraziło już "duże zaniepokojenie" wynikami referendum. Przewodniczący tego zgromadzenia w swoim strasburskim komunikacie napisał, że ta "decyzja, choć była wyrazem woli ludzi, jest źródłem głębokiego zaniepokojenia. Głosowanie świadczy o obawach mieszkańców Szwajcarii - a także ogólnie rzecz biorąc Europy - wobec integryzmu islamskiego". Doprecyzował również, że owe obawy dotyczą głownie sprzeczności wyników referendum z "chronionymi przez Radę Europy takimi wartościami jak tolerancja, dialog i poszanowanie wiary innych." Tak myślą eurokraci z Brukseli i Strasburga, radujący się "Lizboną".
Sądzę jednak, że obie strony sporu o obecność islamu w przestrzeni publicznej Europy, są ostatecznie dwiema stronami tego samego medalu. Przynajmniej jeśli chodzi o kwestię rozwiązania wspomnianego sporu. Otóż, zarówno SVP (i inne podobne jej partie), jak i Rada Europy aplikują lek, który może chorobę spotęgować nie zaś z niej wyleczyć.
Zakaz obecności muzułmańskich symboli religijnych w przestrzeni publicznej spotka się zapewne ze swoistym agere contra, tak jak ma to miejsce we Francji, w której prawnie zakazano noszenia burek. (Podobny mechanizm zadziałał zresztą we Włoszech po decyzji tzw. Trybunału Praw Człowieka odnośnie krzyży w placówkach publicznych.) Z drugiej strony ślepa tolerancja lansowana przez Radę Europy i wszechobecną w Unii lewacką ideologię doprowadza do tak kuriozalnych sytuacji, jak zgoda na sądy szariatu w Wielkiej Brytanii. Tak czy siak islamizacja Starego Kontynentu postępuje.
Jedynym sensownym lekarstwem na uratowanie zachodniej cywilizacji w Europie jest powrót do korzeni. Islam bowiem nie walczy z chrześcijaństwem i jego wartościami, jako takimi. Zresztą dzisiejsza Europa, jako całość, chrześcijańska nie jest. Islam sprzeciwia się natomiast materializmowi, konsumpcjonizmowi i nihilizmowi współczesnej postchrześcijańskiej kultury europejskiej...
I chciałbym o tym coś jeszcze napisać, ale znacznie lepiej zrobił to dr Terlikowski. Zapraszam do przeczytania "Szwajcarskiej drogi donikąd"...

Consolamini, consolamini popule meus, cito veniet salus tua

2009-11-29T12:59:00.000-08:00

Introit z Uroczystości Chrystusa Króla - ...

2009-11-22T13:15:00.000-08:00

...odtrutka na "dobrą robotę liturgiczną", której dziś byłem świadkiem.

Na długie jesienne wieczory...

2009-11-17T12:25:00.000-08:00

Może mało ZADUSZKOWO, ale na pewno ESCHATOLOGICZNIE

2009-11-02T00:02:00.000-08:00

Niedaleko pada jabłko od jabłoni ;-)

2009-10-29T12:57:00.000-07:00

Tomcio nieustannie (od sierpnia br.) ma fazę na śpiewanie Ziutkowego "Pałacyku Michla". Zresztą jest to również jedna z moich ulubionych piosenek powstańczych. Przy czym, on woli ją w aranżacji PIERWSZEJ, ja zaś DRUGIEJ... ;-)

P.S. Nota bene to był pierwszy Tomkowy koncert ARMII. I wiele wskazuje na to, że nie ostatni.

Pokonferencyjne myśli średnio uczesane

2009-10-27T22:40:00.000-07:00

(Post opublikowany także na www.fronda.pl/14501/blog/)

Wróciłem właśnie z konferencji organizowanej przez Wyższe Seminarium Duchowne diecezji warszawsko-praskiej oraz Akademię Dyskusji Boni Mores. Problematyka spotkania wyrażona w tytule konferencji, "Chłopiec, mężczyzna, ojciec - dylematy męskiej duszy", jest przedmiotem mojego namysłu i poszukiwań od jakiegoś czasu. Liczyłem zatem na wiele, ale już na początku spotkało mnie małe rozczarowanie. Wyjazd z ekipą TVP na Maltę uniemożliwił bowiem przybycie dr. Tomaszowi Terlikowskiemu (filozofowi, publicyście, redaktorowi Frondy, autorowi kilku arcyciekawych książek), a na jego wystąpienie szczególnie liczyłem. U dr. Terlikowskiego, na pierwszym roku studiów, odbywałem ćwiczenia z filozofii bytu i pamiętam te zajęcia jako rzeczowe, klarowne i niezwykle inspirujące. Miąłem chyba nadzieję, na małą powtórkę z rozrywki (tym bardziej, że spotkanie odbywało się 10 minut drogi na piechotę od mojego mieszkania).
Nieobecnego zastąpił dr Dariusz Cupiał, którego z kolei poznałem na warsztatach TATO.NET. Warsztaty te były kamieniem milowym w moim postrzeganiu i praktyce ojcostwa, i pewnie dlatego ZNOWUŻ spodziewałem się niemało, żeby nie powiedzieć wiele, a otrzymałem niewiele, żeby nie powiedzieć mało...
Konferencja rozpoczęła się jednak od wystąpienia o. Mirosława Pilśniaka OP, cenionego duszpasterz akademickiego, od kilku lat zaangażowanego w ruch Spotkania Małżeńskie, wykładowcy etyki i teologii małżeństwa. Jego wystąpienie było ciekawe, choć w dużej mierze skierowane do alumnów warszawsko-praskiego seminarium. Mówił on bowiem o doświadczeniu ojcostwa z perspektywy osoby duchownej.
Sensowność mojego bycia na tej konferencji uratowała jednak wymiana zdań, która miała miejsce po ostatnim pytaniu zadanym przez jednego ze słuchaczy. Otóż zasugerował on, że w obliczu kryzysu ojcostwa, rodziny i zapaści demograficznej, Kościół powinien rozważyć zawieszenie na jakiś czas praktyki celibatu. Miałoby to przynieść ten skutek, że zdrowo uformowani kapłani zakładaliby zdrowe rodziny. Odpowiedzi tym razem nie udzielił, żaden z zaproszonych mówców, ale ks. dr Jacek Grzybowski, odpowiedzialny za organizację konferencji ze strony WSD. Zwrócił on uwagę na dwie sprawy. Po pierwsze, iż takie postawienie problemu a priori zakłada dobre skutki.
I właśnie aprioryczność tego założenia jest tu największym problemem. Nie można bowiem przedstawić poważnych przesłanek (nie mówiąc już o twardych dowodach), że tego typu eksperyment może się udać. Tu wiele można stracić, a zyski są co najmniej wątpliwe.
Po drugie ks. dr Grzybowski, postawił tyleż mocną, co kontrowersyjną tezę. Stwierdził mianowicie, że żyjemy w czasach postrodziny, w których wartości konserwatywne są w odwrocie. I wszystko, a przynajmniej wiele, wskazuje na to, że batalię o kształt cywilizacji w Europie chrześcijaństwo przegra. Ks. Grzybowski zasugerował przy tym, że sytuację zmienić mogą pozaeuropejskie kultury niesprzeczne z ludzką naturą. Wskazał tu głównie na islam, który, co by o nim nie mówić, pielęgnuje takie wartości jak rodzina czy otwarcie na transcendencję.
Mam nadzieje, że dobrze zrozumiałem i wiernie oddałem poglądy ks. dr. Grzybowskiego. Są one mi bardzo bliskie i uważam je za dobrze postawioną diagnozę sytuacji, w której znalazła się Europa przełomu tysiącleci. Diagnozę może nieco przygnębiającą, ale wielce prawdopodobną. Z tym większą mocą należy podjąć refleksję nad środkami, które pozwolą nam zmienić bieg spraw, a przynajmniej - jak mówi tytuł książki Jacka Bartyzela - umierać, ale powoli.
Dwie sprawy wydają mi się w tej kwestii zupełnie fundamentalne. Po pierwsze, trzeba odpowiedzieć na pytanie dlaczego w Europie doświadczamy wspomnianych wyżej kryzysów? Odpowiedź wydaje się jasna, jeśli nie truistyczna - cywilizacja europejska jest zagrożona, ponieważ sama odcięła się (odcina - ?) od swych korzeni: greckiej tradycji filozoficznej, rzymskiej kultury prawnej i religii chrześcijańskiej. Proces ten zapoczątkowany w epoce Oświecenia, w dobie rewolucji przemysłowej i technicznej nabrał niezwykłego przyspieszenie. Z tej perspektywy patrząc, tym co możemy zrobić, aby zmienić bieg spraw lub przynajmniej go spowolnić, jest powrót do źródeł.
I tu druga kwestia, która wydaje mi się fundamentalna. Otóż należy postępować zgodnie z zasadą: Myśl globalnie, działaj lokalnie. Warto znać szerszy kontekst, perspektywy i zagrożenia. Warto stawiać diagnozy i zastanawiać się quo vadis Europe. Ale naprawienie świata trzeba zacząć od siebie. Jaki będę ja, taka w dużej mierze będzie moja rodzina. Jaka będzie moja wspólnota parafialna, za którą jestem współodpowiedzialny, taka będzie jakość jej oddziaływań na lokalną społeczność. Jaka będzie Polska rzeczywistość polityczna, ekonomiczna i kulturowa, którą przecież współkreuję, taki będzie jej wpływ na politykę, ekonomię i kulturę Europy. Dlatego tak istotny jest mój własny powrót do źródeł. Wierność prawemu rozumowi, uznawanie za prawo tylko tego, co prawe oraz żywa i głęboka wiara, to warunki konieczne do tego, aby cywilizacja zachodnia przetrwała. Warunki konieczne, ale czy wystarczające...?

Na pohybel BABILONOWI!!!

2009-10-24T01:11:00.000-07:00

Nihil novi sub sole, albo Wanda Nowicka w kółko to samo.

2009-10-20T03:07:00.000-07:00

(Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/
oraz wysłany do RZECZPOSPOLITEJ)

"Nic nowego pod słońcem" pisał autor biblijnej Księgi Koheleta. I choć różne sytuacje życiowe zdają się potwierdzać jego myśl, to nigdy nie sądziłem, że znajdę je w tekście Wandy Nowieckiej. Przewodnicząca "Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny" w artykule opublikowanym w dzisiejszej Rzepie wygłasza te same banialuki, co niemal w każdym wystąpieniu publicznym. I przyznam szczerze, że mam poważne wątpliwości czy w takiej sytuacji w ogóle z nią "warto rozmawiać", polemizować, kontrargumentować? Adwersarz pani Nowickiej musiałby bowiem przedstawić te racje, które słyszała ona wielokroć z ust obrońców życia. Trafiłyby one w próżnię, a jedyną na nie odpowiedzią byłaby zapewne uwaga, że wszystko to jest jakiś "ciemnogród i łamanie praw kobiet".
Nie będę zatem dyskutował z poglądami wyrażonymi w "Prawie pod presją Kościoła". Postawię natomiast kilka pytań, licząc naiwnie, że kiedyś uzyskam na nie jasne odpowiedzi. Większość z tych pytań - dodam jeszcze - ma charakter fundamentalny, zaś odpowiedzi na nie determinują normy etyczne i konkretne rozwiązania prawne.

1. Na czym polegać ma neutralność światopoglądowa państwa, skoro mówiąca o niej Konstytucja oparta jest na konkretnej wizji antropologicznej i aksjologicznej?
2. W imię jakich racji Kościół, a więc także i ja, nie ma prawa "bezpośrednio angażować się w organizację takich manifestacji jak sobotnia w Madrycie"?
3. Czy polityk powinien głosować zgodnie z własnym sumieniem i światopoglądem, czy raczej tylko zgodnie z "interesem społecznym, uwzględniając pluralizm światopoglądowy społeczeństwa oraz społeczne skutki stanowionego prawa"? Na jakiej podstawie ów interes społeczny jest definiowany?
4. Czy prawo w Hiszpanii do tej pory nie określa jednoznacznie, co w kwestii aborcji jest dozwolone i na jakich zasadach? Co to są "standardy europejskie" odnośnie prawa do aborcji? Czy chodzi tu o, uchwalane przez lewackie parlamenty, neutralne światopoglądowo ustawy aborcyjne?
5. Skąd informacja, że przyjęcie tzw. ustawy antyaborcyjnej z 1993 r. było "wymuszone przez hierarchię Kościoła jako dowód wdzięczności za wsparcie dla opozycji demokratycznej w latach 80."? Czy są jakieś dokumenty, stenogramy, umowy, które potwierdzają tę tezę?
6. Czyje i jakie doświadczenie pokazuje, że wspomniana ustawa nie zmniejszyła liczby aborcji, a jedynie zepchnęła je do podziemia?
7. Jakie badania wykazują, że społeczeństwo polskie nie akceptuje tzw. ustawy antyaborcyjnej?
8. Jakie argumenty i dowody przemawiają za tym, iż wystawa "Wybieram życie" jest manipulacją i kłamstwem?
9. Który "lekarz" (i jakim cudem) dokonał aborcji kilkukomórkowego płodu?
10. Od kiedy - jeśli nie od momentu poczęcia - płód można uznać za istotę ludzką (osobę, człowieka) i jakie racje za tym momentem przemawiają?
11. Czy zgadza się pani z diagnozą Jana Pawła II, że aborcja to współczesny Holokaust?
12. Skąd przeświadczenie, że wystawy takie jak wspomniana "ranią uczucia ludzi, którzy przeżyli na przykład obozy koncentracyjne", oraz że "uważają oni, iż jest to ogromne nadużycie i że ich doświadczenie jest instrumentalnie wykorzystywane do wojny światopoglądowej"?
13. Czy można być obrońcą życia i jednocześnie ateistą lub agnostykiem? Innymi słowy - czy argumentacja przeciwników aborcji ma charakter religijny (odwołujący się do Objawiania) czy filozoficzny (oparty na rozumie ludzkim)?

PRZETACZAMY ELITOM KREW!!! - SEMINARIA FRONDY

2009-10-19T00:10:00.000-07:00

Weź udział - WARTO!!!

Więcej informacji na stronie projektu:
SEMINARIA FRONDA.PL

Hiszpanie przeciw Zapatero. Polacy za Hiszpanami.

2009-10-15T12:16:00.000-07:00

POWSTANIE WARSZAWSKIE - 63 DNI CHWAŁY

2009-10-02T12:52:00.000-07:00

Każdy z nas jest ks. Gancarczykiem

2009-09-26T02:40:00.000-07:00

Kliknij, przeczytaj i podpisz.

Po wyroku w sprawie Tysiąc vs Gość Niedzielny

2009-09-23T11:49:00.000-07:00

Alicja Tysiąc, kobieta, która próbowała zamordować swoje nienarodzone dziecko. Otrzymuje pieniądze zasądzone w kuriozalnym procesie przed tzw. Trybunałem Praw Człowieka, tylko dlatego, że lekarze nie chcieli złamać norm prawa naturalnego wyrażonych w Przysiędze Hipokratesa i odmówili jej dokonania aborcji. Pani Tysiąc i jej adwokaci oraz osoby motywujące ją do wszystkich działań w istocie niczym nie różnią się od nazistów i komunistów odpowiedzialnych za Holokaust czy sowieckie ludobójstwa.

P.S. Czekam na wytoczenie mi procesu za mówienie prawdy.

Po obejrzeniu spektaklu "INKA 1946"

2009-09-21T23:00:00.000-07:00

Modlitwa ludzi wolnych

Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

Idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchorzy - oni wygrają

pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę
a kornik napisze twój uładzony życiorys

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

strzeż się jednak dumy niepotrzebnej
oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz

powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych
strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne

ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
światlo na murze splendor nieba

one nie potrzebują twego ciepłego oddechu
są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy

czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy
bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz

powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłosta śmiechu zabójstwem na śmietniku

Idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza, Hektora, Rolanda

Obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów

Bądź wierny Idź

Z. Herbert

17 września 1939 i wiosna 1940 - PRO MEMORIA

2009-09-17T13:14:00.000-07:00

Gajcy i Maleo - jakoś tak bliscy mi ostatnio.

2009-08-18T13:17:00.000-07:00

POWSTANIE WARSZAWSKIE - GLORIA VICTIS

2009-08-01T17:00:00.000-07:00

Zapiski (po)rekolekcyjne

2009-07-28T00:11:00.000-07:00

Kiedyś nie rozumiałem dlaczego kobieta kananejska prosiła Jezusa tylko o okruchy, nic więcej tylko o okruchy z Pańskiego stołu (por. Mt 15, 21-28). Dziwiło mnie dlaczego uczniowie pieczołowicie zbierali ułomki pozostałe po rozmnożeniu chleba i ryb (por. Mt 14, 13-21; Mk 6, 34-44; Łk 9, 12-17). Zastanawiało z jakiego powodu Jezus wyraźnie nakazał uczniom zebrać je tak, "aby nic nie zginęło" (por. J 6, 1-15).
Właściwie powinienem pisać w czasie teraźniejszym: nie rozumiem..., dziwi mnie..., zastanawia... Sądzę jednak, że po ostatnich rekolekcjach jestem kilka kroków bliżej do zrozumienia sensu tych ewangelicznych przekazów, bo choć "Mądrość stół zastawiła obficie", to ja (z różnych powodów) spożyłem tylko okruszyny...
Oto kilka z nich, które naprawdę nasyciły moją duszę...

"Myśmy poznali i uwierzyli..." (1J 4, 16a)

"Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos..." (Ap 3, 20ab)

"Jeżeli ktoś uważa się za człowieka religijnego, lecz łudząc serce swoje nie powściąga swego języka, to pobożność jego pozbawiona jest podstaw." (Jk 1, 26)

"A Piotr szedł za Nim z daleka..." (Mt 26, 58a)

DEO GRATIAS!!!

Infantylizacji Mszy św. ciąg dalszy

2009-06-21T23:43:00.000-07:00

(Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/)

Kilka lat temu na łamach miesięcznika "Więź" ks. dr Jacek Dunin-Borkowski opublikował artykuł pt. "Msza święta infantylna". Nie wiem czy liturgia, w której uczestniczyłem dzisiaj z moją rodziną spełniła wszystkie zawarte w we wspomnianym tekście "kryteria" infantylności, ale na pewno była na dobrej ku temu drodze.
Czy kapłan sprawujący Przenajświętszą Ofiarę naprawdę musi być dzisiaj wodzirejem pokrzykującym co chwila, aby wszyscy śpiewali głośniej? Czy proklamacja Słowa Bożego w jakiś ekstatycznych pozycjach z wyrugowaniem Ołtarzu Słowa Bożego to jedyny sposób na skuteczne głoszenie Dobrej Nowiny? Czy przerywanie homilii piosneczkami śpiewanymi w coraz szybszym tempie jest niezbędne, aby zgromadzeni zrozumieli objaśniane Słowo? Czym jest "Msza święta dla dzieci" i jakie dokumenty Magisterium o niej mówią? Czy zachęcanie rodziców, aby po powrocie z wakacji podpowiedzieli kapłanowi jakieś nowinki liturgiczne podpatrzone w innych parafiach to właściwa forma kształtowania pobożności eucharystycznej u dorosłych chrześcijan?
Gdyby ktoś się nie zorientował, to powyższe pytania mają charakter retorycznych czy raczej sarkastycznych. Odpowiedzi oczywiście na nie znam a tam, gdzie to zależne ode mnie, próbuję o nich przypominać.
Mnie samemu przypominają się w tym momencie słowa proboszcza z Ars, który mawiał: "Zabierzcie ludziom kapłana, a za dwa tygodnie będą czcić krowę." Myślę, że zaproponowaną przez św. Jana Marię Vianneya prawidłowość można odwrócić - dajcie ludziom kapłana miłującego zdrową katolicką teologię i liturgię, a Msza św. stanie się sercem ich codzienności. Warto, żebyśmy w roku kapłańskim modlili się o duchownych traktujących Liturgię, jako mysterium fascinosum, której nie trzeba poprawiać, unowocześniać czy dostosowywać, a jedynie celebrować w takiej formie, w jakiej zaprasza nas do tego Matka Kościół.

Z tydzień będę mógł słuchać DER PROZESS...

2009-06-20T00:53:00.000-07:00

...bez obawy, że płyta nie jest adresowana do mnie. Dlaczego? Odpowiedź poniżej.

raz jeszcze MARSZ NA MARSZ!!!

2009-05-25T20:39:00.000-07:00

MARSZ NA MARSZ!!!

2009-05-18T13:58:00.000-07:00

WEŹ UDZIAŁ W MARSZU DLA ŻYCIA I RODZINY

W niedzielę 31 maja 2009 r., pod hasłem "W kryzysie stawiam na rodzinę", po raz czwarty ulicami Warszawy przejdzie Marsz dla Życia i Rodziny. Spotkamy się o godzinie 12 na ulicy Nowy Świat (u zbiegu ul. Foksal i ul. Chmielnej) i przejdziemy przez ul. Nowy Świat, Krakowskie Przedmieście, Miodową, Świętojerską. Finał marszu w Ogrodzie Krasińskich a tam koncert i piknik rodzinny. Przyjdź z Rodziną i Przyjaciółmi!

Gorąco polecam

2009-04-09T01:41:00.000-07:00

TRIDUUM SACRUM 2009

Piłata etyka odpowiedzialności

2009-04-05T22:43:00.000-07:00

(Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/)

C zytanie z Teologią Polityczną Tomaszowego komentarza do Męki Pańskiej wg św. Jana zakończyło się dwa tygodnie temu, a słowa Akwinaty i "umiłowanego ucznia" wciąż rezonują we mnie bardzo wyraźnie. Szczególnie te fragmenty komentowanej Ewangelii, które dotyczą spotkania Jezusa z Poncjuszem Piłatem.
Patrząc na prefekta Judei z perspektywy, którą zaproponował św. Tomasz, szczególnie mocno poruszyły mnie dwa aspekty. Oba z nich dotyczą sfery ludzkiej praxis - przy czym pierwszy polityki, drugi zaś etyki.
Otóż Piłat był politykiem, a przynajmniej przedstawicielem władzy. I jako taki sprawując swoje rządy stosował zasadę rachowania zysków i strat. Widać to mocno po pierwszej rozmowie, jaką odbył z Jezusem. Piłat mianowicie zdawał sobie sprawę z tego, że jest On niewinnym człowiekiem, niesprawiedliwie oskarżonym przez liderów żydowskich i dlatego nie chciał Nazarejczyka zabić. Nie mógł jednak pozwolić sobie na to, aby ktoś rozpoznał, że sprzyja Oskarżonemu. Mogło to bowiem zagrozić jego karierze politycznej lub, co gorsza, wywołać zamieszki, które łatwo mogły przerodzić się w poważniejsze rozruchy. Z tych też powodów podjął decyzję o ubiczowaniu Jezusa. Liczył, że tłum nasyci się widokiem krwi i wszystko wróci do status quo ante. "Jest bowiem rzeczą naturalną, - pisał św. Tomasz - że gniew się uspokaja, gdy widzi się, że został ukorzony i ukarany ten, przeciwko komu gniew wybucha." Jednak strategia polityczna, którą Poncjusz Piłat przyjął okazała się nie tylko nieskuteczna, ale nawet zbrodnicza. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że Piłat źle rozpoznał emocje tłumu podburzonego przez przywódców żydowskich. Lud nie żywił gniewu wobec Jezusa i nie szukał sprawiedliwej dla Niego kary, lecz Go nienawidził. Nienawiść zaś - o czym przypomina św. Tomasz - "całkowicie dąży do zgładzenia tego, ku któremu się kieruje".
Decyzje polityczne Poncjusza Piłata nie były jednak zawieszone w próżni. Opierały się one - i to jest druga sprawa, która szczególnie mnie ostatnio nurtuje - na pewnej aksjologii. Otóż Piłat myślał w kategoriach etyki odpowiedzialności. Upraszczając nieco sprawę można powiedzieć, że postuluje ona koncentrowanie się bardziej na skutkach działań, niż na wartościach, z których wypływają, stąd zwana jest niekiedy konsekwencjonalizmem. Z takiej perspektywy patrząc, za godziwy moralnie należy uznać czyn zły per se, jeśli tylko wynikną z niego dobre skutki. Taka absolutyzacja konsekwencjonalizmu zawsze dokonuje się kosztem etyki zasad, która głosi istnienie obiektywnych, absolutnych, niezmiennych i dających się racjonalnie poznać norm czy - używając języka religii - przykazań.
Piłat zignorował zasadę mówiącą, że nigdy nie wolno zabić człowieka niewinnego i bezbronnego. Uległ natomiast myśleniu, któremu wcześniej dał wyraz najwyższy kapłan Kajfasz, gdy dowiedział się o wskrzeszeniu Łazarza przez Jezusa: "Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod uwagę, że lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niż miałby zginąć cały naród" (J 11,49-50).
Piłat stchórzył, zdezerterował, uciekł. Nie był w stanie obronić Niewinnego przed jawną niesprawiedliwością. On wiedział, że sytuacja Jezusa jest czysta. Tu nie było cienia wątpliwości. Poczucie, że jest odpowiedzialny za "święty spokój" w prowincji Judzkiej wzięło górę nad wartością obrony prawdy (Prawdy).
Piłat zapomniał, że są sytuacje, kiedy należy sprzeciwić się jednoznacznie i kategorycznie. Być może za cenę spokoju, komfortu, stanowiska, poklasku, majątku, zdrowia, życia... I poszukiwanie innej drogi niczego tu nie rozwiąże, a wręcz zakończy się tragicznie. Piłatowa etyka odpowiedzialności miała doprowadzić do uwolnienia Jezusa. Ostatecznie doprowadziła do Jego męki i śmierci.

Kontakt ze zdrową doktryną, a taką niewątpliwie jest teologia św. Tomasza z Akwinu, to dobra szczepionka na wszelkie epidemie ludzkiej duszy. Objaśnienia Doktora Anielskiego pozwoliły zrozumieć mi, że także chrześcijaninowi zagrażają letniość, tchórzostwo i konformizm w stylu Poncjusza Piłata. Są one szczególnie aktualne dzisiaj, gdy każdy sprzeciw wobec poprawności politycznej nazywany jest nietolerancją, wierność zaś obiektywnym zasadom moralnym - fundamentalizmem. (Przykre jest to, że i w łonie mojego Kościoła nie zawsze te sprawy są rozumiane, ale o tym napiszę innego posta.) Dzięki eksplikacjom Tomasza, wiem, że postawa Piłata grozi mi zawsze wtedy, gdy nie będę dawał odważnie i jednoznacznie świadectwa...; gdy dla "świętego spokoju" nie przeciwstawię się złu powszedniemu...; gdy będę myślał w kategoriach "czy mi się to opłaca"...; gdy przyjaciele będą mi bliżsi niż prawda - zawsze wtedy zostanę Piłatem. Boże uchowaj...

TAK! dla Benedykta

2009-04-01T07:41:00.000-07:00

Kliknij, przeczytaj i podpisz.

Wypisy z "Komentarza do Ewangelii Jana" (Męka Pańska) św. Tomasza z Akwinu

2009-03-29T23:24:00.000-07:00

2289. Z kolei można zapytać o to, co Pan powiedział uczniom, żeby nie stawiali oporu złemu, Mt 5, 38-39: Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Dlaczego więc Piotr zranił sługę przywódców?

Odnośnie tego należy stwierdzić, że Pan polecił im, aby nie przeciwstawiali się nikomu w obronie siebie, nie zaś w obronie Pana. Można też powiedzieć, że oni sami nie zostali jeszcze wsparci mocą zstępującą z wysoka, Łk 24, 49: Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka. I dlatego nie byli jeszcze tak doskonali, żeby całkowicie nie przeciwstawiać się złu.

2301. W sensie mistycznym zaś przez tych dwóch uczniów możemy rozumieć dwa rodzaje życia, które postępują za Chrystusem, mianowicie życie czynne, oznaczane przez Piotra, oraz życie kontemplacyjne, oznaczane przez Jana. W życiu czynnym idzie się za Chrystusem przez posłuszeństwo (...), w życiu zaś kontemplacyjnym, przez poznanie i kontemplację (...).

2452. Z kolei gdy Ewangelista mówi: I skłoniwszy głowę oddał ducha, opisuje śmierć Chrystusa.

Najpierw przedstawia przyczynę śmierci: Skłoniwszy głowę. Nie należy sądzić bowiem, że oddał ducha i dlatego skłonił głowę, lecz odwrotnie: skłoniwszy głowę ukazuje posłuszeństwo, ze względu, na które przyjął śmierć (...). Z kolei przedstawia władzę umierającego, ponieważ: Oddał ducha, mianowicie własną władzą, J 10, 18: Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Albowiem, jak mówi Augustyn, nikt nie może tak kiedy chce zasnąć, jak Chrystus umrzeć, gdy zechce.

Aby był święty!!!

2009-03-18T21:16:00.000-07:00

Dziś o godz. 01.35 nowy etap swojego życia rozpoczął Michał, syn Grzegorza. Nie pozostaje nic innego, jak tylko prosić jego świętego Patrona:

Sancte Michael Archangele, defende nos in proelio; contra nequitiam et insidias diaboli esto praesidium. Imperat illi Deus; supplices deprecamur: tuque, Princeps militiae coelestis, Satanam aliosque spiritus malignos, qui ad perditionem animarum pervagantur in mundo, divina virtute in infernum detrude. Amen

(Święty Michale Archaniele! Broń nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Książę niebieskich zastępów, Szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen)

TATO.NET - reminiscencja

2009-02-27T14:21:00.000-08:00

In dubio pro..., czyli spór o rzeczy fundamentalne

2009-02-24T23:53:00.000-08:00

(Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/
oraz wysłany do RZECZPOSPOLITEJ)

Tekst Bogdana Dziobkowskiego „Wybawienie od stanu biologicznego trwania” (Rz, 13.02.2009) jest polemiką z poglądami Tomasza Orłowskiego wyrażonymi w artykule „Konstytucyjne zagłodzenie” (Rz, 10.02.2009). Polemiką rzeczową, acz zawierającą wiele fałszywych, a niekiedy nawet niebezpiecznych twierdzeń. Pragnę zwrócić uwagę na trzy najistotniejsze z nich.

Pierwszą z takich konstatacji jest uznanie, że kryterium rozstrzygającym o człowieczeństwie jest świadomość. Dziobkowski pisze: „Eluana byłaby człowiekiem, gdyby miała doznania właściwe istotom ludzkim.” Takie ujęcie sprawy jest błędem, ponieważ skutek uznaje za przyczynę. Otóż to nie „doznania właściwe istotom ludzkim” czynią nas ludźmi. Jest dokładnie na odwrót. Dlatego, że jesteśmy ludźmi posiadamy „doznania właściwe istotom ludzkim.” (Pies nie jest psem, ponieważ szczeka, ale szczeka, ponieważ jest psem.)

Wydaje się, że Dziobkowski popełnił ten błąd, gdyż odrzucił obecną w filozofii już od starożytności koncepcję człowieka jako osoby. Rzymski uczony, Boecjusz, pisał, że osoba to rationalis naturae individua substantia (indywidualna substancja o rozumnej naturze). Owa „rozumność” nie jest tu jednak pojmowana wyłącznie jako funkcja czy czynność dokonywana przez człowieka. Jest raczej rozumiana jako sposób istnienia. Jest się lub nie jest istotą rozumną (osobą), a w konsekwencji można lub nie można dokonywać czynów rozumnych takich, jak: myślenie, mówienie za pomocą mowy artykułowanej, tworzenie sztuki, odczytywanie zasad moralnych, odnoszenie swego istnienia do absolutu etc. Nie chodzi tu jednak o ich aktualne spełnianie. Wystarczy, że istnieje taka fundamentalna zdolność, która zasadza się na biologicznej naturze danego indywiduum. W tym sensie osobą pozostaje ten, kto śpi, człowiek głęboko niepełnosprawny intelektualnie, płód ludzki czy wreszcie chory w stanie wegetatywnym.

Bycie osobą należy do porządku ontycznego, nie zaś epistemicznego. Nie można być osobą w stopniu mniejszym lub większym. Nie ma jakiś stanów pre- czy post-osobowych. Choć osoba manifestuje się nam przez przejawy rozumności, nie jest jednak przez nie konstytuowana. Dlatego fałszem jest twierdzenie, że osoba nie istnieje, skoro owych manifestacji nie możemy zaobserwować.

(Warto dodać, że wspomniana powyżej koncepcja antropologiczna legła u podstaw tego, co dziś nazywamy prawami człowieka.)

Drugie z twierdzeń Dziobkowskiego, którego nie idzie zaakceptować, odnosi się do zaproponowanej przez Orłowskiego zasady in dubio pro vitae (w przypadku wątpliwości należy się opowiedzieć za życiem). Formuła ta jest parafrazą starożytnego adagium in dubio pro reo, które – jako zasada rzymskiego prawa – legło u podstawa cywilizacji europejskiej. Zawsze tam, gdzie mamy wątpliwości, zobowiązani jesteśmy działać na korzyść bezbronnego, słabszego, pozwanego.

Dziobkowski najpierw przyznaje, że w przypadku Eluany „problem sprowadza się do tego, że nie mamy możliwości poznawczych, by (...) ostatecznie ustalić czy jest ona człowiekiem.” Następnie zaś z zadziwiającą łatwością, ignorując wyrażone explicite wątpliwości, próbuje przekonać, że zagłodzenie Włoszki nie było zabiciem człowieka, a jedynie „wybawieniem od biologicznego trwania”.

To naprawdę niepojęte, jak na tak wątłych podstawach można podejmować takie radykalne decyzje. Gdyby chodziło o wykonanie kary śmierci na seryjnym gwałcicielu-mordercy, to zapewne Dziobkowski przyłączyłby się do apeli o powściągliwość w osądach i przy ferowaniu wyroków. Zasada in dubio pro... powinna dotyczyć wszystkich osób. I tych, które są w stanie manifestować swą świadomość, jak i tych, które aktualnie tej możliwości są pozbawione. W przeciwnym razie zaczynamy niebezpiecznie majstrować przy fundamentach naszej cywilizacji.

Na koniec jeszcze jedna uwaga, po części o charakterze metadyskusyjnym. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że Dziobkowski celowo próbuje poglądom swojego adwersarza przypiąć łatkę „chrześcijańskich”. Poglądów takich nie wolno bowiem narzucać tym, którzy wiary chrześcijańskiej i ufundowanej na niej etyki nie podzielają. Jest to zapewne obliczone na zepchnięcie głosów pro life na margines dyskursu publicznego.

Trzeba przyznać Dziobkowskiemu, że jest w tym niezwykle konsekwentny, ale jednocześnie należy zauważyć, że uproszczenia, jakie proponuje są najzupełniej w świecie fałszywe.

Dziobkowski pisze między innymi: „Dla chrześcijan wywodzący się z woli Boga zakaz zabijania ma charakter bezwzględny. Dla zwolenników innych systemów etycznych sprawa jest dużo bardziej złożona.”

Pisząc te słowa Dziobkowski najwyraźniej zapomniał, że autorzy Starego Testamentu traktując o zakazie zabijania używają hebrajskiego słowa rasah. Zazwyczaj tłumaczy się je jako „zabijać”, ale bibliści podkreślają, że bardziej znaczy ono „mordować”. Morderstwo zaś to zadanie komuś śmierć z pobudek prywatnych w sposób przemyślany i zaplanowany, albo też przez niedbalstwo. Mianem rasah nie jest nazwana kara śmierci czy zabicie w obronie własnej, które przecież Stary Testament dopuszcza.

Precyzyjnie zatem należy powiedzieć, że chrześcijaństwo za bezwzględny uznaje zakaz zabijania osób niewinnych oraz bezbronnych i w brew temu, co pisze Dziobkowski, chrześcijanie nie są w tym sposobie myślenia osamotnieni. Podzielają bowiem ten pogląd Żydzi, nasi starsi bracia w wierze, a także muzułmanie, którzy uznają objawienie przekazane Abrahamowi, Mojżeszowi i prorokom Pierwszego Przymierza. Również etycy proweniencji personalistycznej podzielają pogląd chrześcijan w tym aspekcie. Bliscy myśleniu Dziobkowskiego są chyba tylko utylitaryści i hedoniści pokroju Petera Singera czy Jacka Hołówki, którzy gotowi są zredukować człowieka do tego „czy i jak odczuwa”.

Jeśli możesz, to weź udział...

2009-02-22T00:08:00.000-08:00

DLATEGO, ŻEBY UŚWIĘCAĆ SIEBIE:

DLATEGO, ŻEBY UŚWIĘCAĆ ŚWIAT:

TATO.NET, czyli o najważniejszej karierze mężczyzny

2009-02-14T20:46:00.000-08:00

Byłem, doświadczyłem, dołączyłem...
INICJATYWA OBOWIĄZKOWA
DLA KAŻDEGO OJCA!!!

Eluana - Post mortem

2009-02-11T00:39:00.000-08:00

Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/

Kiedy w 1973 roku austriacki etolog Konrad Lorenz odbierał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii wygłosił poruszające przemówienie. Zawarte w nim spostrzeżenia legły u podstaw kilku jego późniejszych prac. Stały się również inspiracją dla wielu ważnych projektów naukowych, filozoficznych, a nawet teologicznych.
W swoim przedłożeniu Lorezn mówił o dysfunkcjach współczesnej kultury, których przyczyną jest działanie niezgodne z ludzką naturą i jej biologicznymi uwarunkowaniami. Noblista zatytułował to wstąpienie Osiem grzechów śmiertelnych cywilizowanej ludzkości (Die acht Todsünden der zivilisierten Menschheit), a jego wykład objął kolejno:
1. problem przeludnienia (tak nazywał Lorenz zjawisko obojętnienia człowieka na bliską obecność innych ludzi, czego skutkiem są samotność w tłumie, agresja czy zanik wrażliwości na krzywdę drugiego człowieka);
2. problem spustoszenia naturalnej przestrzeni życia (jego wynikiem jest zanik wrażliwości estetycznej na piękno i harmonię przyrody, co w konsekwencji prowadzi do zaniku wrażliwości etycznej);
3. problem neurotycznej pogoni za sukcesem (człowiek nie ma czasu na specyficznie ludzką czynność - autorefleksję - co osłabia duchowe pokłady ludzkiej kondycji);
4. problem śmierci termicznej uczuć ludzkich (człowiek cywilizacji technokratycznej to mięczak, konsument łatwej uciechy, nietolerujący nawet najmniejszego bólu, i niezdolny do odczuwania radości wywołanej trudem pokonywania życiowych przeszkód);
5. problem upadku genetycznego (zdaniem Lorenza cywilizacja technokratyczna wyeliminowała czynniki selekcji naturalnej, które miały wpływ na podtrzymanie i rozwój społecznych norm zachowania się);
6. problem rozpadu tradycji (dzieci mają coraz mniejszy kontakt z rodzicami i to już w wieku niemowlęcym, co prowadzi do dramatycznego i bezprecedensowego w dziejach ludzkości konfliktu pokoleń);
7. problem podatności ludzi na indoktrynację (uniformizacja poglądów, która spowodowana jest m. in. wzrostem liczby ludzi w obrębie jednolitej grupy kulturowej, doskonaleniem środkom społecznego przekazu; każda próba wyrażenia nonkonformizmu jest odbierana jako patologia czy polityczna niepoprawność);
8. problem zagrożenia bronią jądrową (to tylko kontekst dla właściwego zrozumienia całości wykładu - zagrożenie bronią jądrową to nic w porównaniu z siedmioma wcześniejszymi kwestiami; zdaniem Lorenza śmierć w wyniku ataku atomowego mniej zagraża współczesnemu człowiekowi, niż śmierć w wyniku dehumanizacji).
Powyższe problemy określał Lorenz nie tylko mianem "grzechów śmiertelnych cywilizowanej ludzkości". Nazywał je także "epidemicznymi chorobami ludzkiego ducha". Zabicie Eluany Englaro to kolejny symptom tej choroby. W tym kontekście nadzieja, jaką ojciec nowoczesnej etologii wyraził, w chyba najbardziej znanej swojej książce pt. Tak zwane zło, wydaje się być płonna, żeby nie powiedzieć naiwna. Lorenz pisał: "Daleki od tego, aby widzieć w człowieku ostateczny, nieprześcigniony obraz Boga, twierdzę znacznie skromniej – i jak mi się zdaje – z największą czcią dla dzieła stworzenia i jego nieograniczonych możliwości – tak długo poszukiwane ogniwo pośrednie między zwierzęciem a prawdziwie ludzkim człowiekiem – to właśnie my!". Cóż jako syn Abrahama powinienem powiedzieć: Contra spem spero!!!

Benedykcie, nie jesteś sam!!!

2009-02-03T01:34:00.000-08:00

"Nic tak nie wzmaga śmiałości złych, jak słabość dobrych."

Leon XIII., encyklika Sapientiæ Christianæ

Kliknij, przeczytaj i podpisz.

Historia magistra vitae?

2009-01-12T00:45:00.000-08:00

Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/

W ostatni piątek Prezydium Konferencji Episkopatu Polski wydało oświadczenie w sprawie abp Kowalczyka, w którym stwierdziło, że "zna dostatecznie długo i dobrze Księdza Arcybiskupa Nuncjusza oraz jego wypróbowaną wierność Ojcu Świętemu i Kościołowi, aby mieć moralną pewność co do jego jednoznacznie negatywnej postawy wobec wszelkiej świadomej współpracy z zadeklarowanymi wrogami Kościoła." Wcześniej kilku znacznych hierarchów wyznało, iż solidaryzuje się z opinią jaką opublikowała Komisja Historyczna Metropolii Warszawskiej wraz z ekspertami Kościelnej Komisji Historycznej i Zespołu ds. Oceny Etyczno-Prawnej. We wspomnianym dokumencie - jak zaznaczają biskupi - "ukazany został kontekst działań ks. Arcybiskupa Nuncjusza podczas jego pracy w służbie Stolicy Apostolskiej w Rzymie oraz bezpodstawność pomówień o współpracę z organami wywiadu PRL." Sam Abp w wywiadzie dla KAI wyznał, że "zaufania Ojca Świętego i Stolicy Apostolskiej do mnie nie zdradziłem ani nie nadużyłem."
Nie zamierzam rozstrzygać o winie czy niewinności abp Kowalczyka, bo nic mnie do tego nie predysponuje. Zapewne było tak, jak sugeruje prof. Żaryn, iż Ksiądz Nuncjusz prowadził swoistą "grę badając wzajemne predyspozycje do podjęcia rozmów między rządem PRL a Stolicą Apostolską." Zapewne. Ale co jeśli było inaczej?
Nie mogę oprzeć się wrażaniu, że polscy hierarchowie ciągle ocierają się o pułapki myślenia krótkowzrocznego. Dlaczego ten pośpiech? Ponoć młyny Kościoła mielą powoli? Czy sprawy abp Petza i abp Wielgusa niczego biskupów nie nauczyły? Czy nie lepiej zaczekać z tak jednoznacznymi deklaracjami? Może formułując różne oświadczenia warto dodać zwrot: "na podstawie aktualnie znanych i przebadanych dokumentów..."? Przecież kwerenda w archiwach IPN-u nie dobiegła końca i wydawanie tak stanowczych sądów zdaje się być nieroztropne. Taka postawa sprawia wrażenie, że Kościół to kolejna "korporacja" działająca na zasadach źle pojętej solidarności i lojalności zawodowej.
Podejście do sprawy lustracji środowiska kościelnego, jakie prezentują polscy biskupi, może zrodzić jeszcze jeden - moim zdaniem znaczne boleśniejszy dla wspólnoty Kościoła - skutek. Mianowicie może utrudnić (choć nie uczynić całkowicie niemożliwym) proces pojednania i przebaczenia. Znacznie trudniej odbudować jest autorytet, zaufanie i szacunek wiernych, gdy na początku szło się w zaparte. Sprawy abp Wielgusa, o. Hejmo i kilku jeszcze innych duchownych są tego dobitnymi przykładami.
Kościół w swej historii przetrwał już znacznie gorsze zdrady i zranienia. Zawsze jednak mogły się one zagoić o tyle, o ile oparte były na wyznaniu win, okazaniu żalu i chęci zadośćuczynia.
Kiedy za swych rządów rzymscy cesarze Decjusz (249-251) i Dioklecjan (284-305) krwawo prześladowali chrześcijan, wielu z nich w obawie o życie swoje i swoich bliskich wyrzekało się wiary. Gdy prześladowania ustawały w łonie Kościoła rozpoczynała się refleksja czy na nowo przyjąć odstępców do wspólnoty. Przeciwnikiem ich powrotu był choćby św. Cyprian, który nie zgadzał się w tej kwestii z papieżem Stefanem I. Po dwóch stronach tej teologicznej barykady stanęli także Donat z Kartaginy i św. Augustyn. Ten pierwszy sugerował, że sakramenty udzielane przez wiarołomnych duchownych są nieważne, gdyż ważność sakramentu zależy od świętości udzielającego go kapłana. Biskup Hippony odrzucał ten pogląd zauważając, że "Kiedy Piotr chrzci, Chrystus chrzci, kiedy Judasz chrzci, Chrystus chrzci." Doktryna donatystów została kilkakrotnie potępiona. I chociaż ostatecznie Kościół odrzucił ją na synodzie w Kartaginie w 410 r., to już wcześniej takiemu myśleniu sprzeciwiali się liczni hierarchowie. Na przykład papież Innocenty I w liście do Wiktrycjusza, biskupa Rouen, pisał: "Niech ci, którzy przychodzą od (...) donatystów zostaną przyjęci przez włożenie rąk, ponieważ przyjęli chrzest - chociaż od heretyków, ale w imię Chrystusa."
Kościół w sporze z Donatem i jego zwolennikami jaśniej wyłożył swe nauczanie odnośnie sakramentów. Dał przy tej okazji także wyraz wierze, że powrót grzesznika do wspólnoty jest możliwy, choć nie bezwarunkowy. Conditio sine qua non takiego powrotu to autentyczne żal, skrucha i zadośćuczynienie. Te ciężko jest wzbudzić, gdy swoje błędne czy choćby nierozważne decyzje oraz czyny przedstawiało się jako szlachetne i roztropne. A jest to jeszcze trudniejsze, gdy bezrefleksyjnie bronili nas najbliżsi.

Jeszcze o tekście prof. Hołówki

2009-01-05T00:06:00.000-08:00

Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/

Poglądy prof. Hołówki wyrażone w artykule "Metafizyka prenatalna Kościoła" doczekały się już rzeczowych polemik. W tekście "Zabawy w Pana Boga" Mateusz Matyszkowicz odniósł się do warstwy treściowej rozważań Hołówki. Piotr Kaznowski zaś w swoich "Gorzkich Żartach Profesora Hołówki" zwrócił uwagę także na język i formę tej wypowiedzi. Myśli wyeksplikowane poniżej nie są może kamieniami milowymi w toczącej się debacie, ale ujawniają - jak sądzę - ciekawy rys filozofowania autora "Etyki w działaniu".
Prof. Hołówkę miałem przyjemność poznać kilka lat temu, gdy - jako student bioetyki - zostałem zaproszony na nagranie programu "Bliscy dalecy" (realizowanego przez TVP Polonia), którego jeden z odcinków poświęcony był zagadnieniom bioetycznm właśnie. Hołówka pełnił wówczas rolę eksperta rozstrzygającego spory młodych studentów i doktorantów. Zapamiętałem go po tym spotkaniu jako człowieka sympatycznego, pewnego siebie, błyskotliwego, o dużej erudycji i elokwencji, choć - a może właśnie z tego powodu - dał się kilka razy przyłapać na niekonsekwencji i wieloznaczności swoich wywodów. (W telewizji oczywiście tego nie pokazali.) Po nagraniu miałem ogromną chęć podzielić się z Profesorem nieco uszczypliwą konstatacją, jaka przyszła mi do głowy podczas dyskusji, a mianowicie, że oprócz filozofów analitycznych codzienną jego lekturą jest chyba "Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów" Schopenhauera. Na chęciach pozostało, gdyż zabrakło mi śmiałości. W końcu on był profesorem, a ja studentem, i to dopiero trzeciego roku. W każdym bądź razie myśl ową zepchnąłem gdzieś do podświadomości. Ujawniała się ona jednak ilekroć widziałem telewizyjne wystąpienia Hołówki, czytałem jego artykuły prasowe czy słuchałem relacji znajomych z jego wykładów. Myśl ta powróciła także po lekturze "Metafizyki prenatalnej Kościoła". Oto kilka jej egzemplifikacji.
Hołówka przypisuje Kościołowi poglądy, których ten nigdy nie głosił. Sugeruje mianowicie, że w świetle nauki Magisterium lepiej jest, aby dziecko poczęło się z gwałtu niż w wyniku sztucznego zapłodnienia. „Dzieci poczęte w akcie przemocy - pisze Profesor - mają podmiotowość osoby ludzkiej, bo lekarz nie pośredniczył przy zapłodnieniu. W konsekwencji udział lekarza jest mniej stosowny dla realizacji planu Bożego niż towarzystwo pijanych kolegów.” Takie ustawienie sprawy jest wynikiem albo totalnej ignorancji albo celowym zabiegiem erystycznym właśnie. Sugeruje bowiem nieobeznanemu z tematem czytelnikowi, że moralna nauka Kościoła jest w tym miejscu niespójna. Takie postępowanie nosi znamiona argumentum ad auditores, czyli niesłusznego zarzutu, którego błędność widoczna jest jedynie dla znawcy zagadnienia. (Kilkoro moich znajomych, dało się na to nabrać.)
Warto zatem przypomnieć, że Kościół zarówno gwałt jak i zapłodnienie in vitro uznaje za niegodziwe sposoby poczęcia człowieka. Jednocześnie etyka katolicka poucza, że zrodzone w taki sposób dzieci winno się miłować, szanować i traktować jako pełnoprawnych członków społeczności ludzkiej. To, że sprzeciw Kościoła brzmi dziś donośniej w kwestii sztucznego zapłodnienia jest spowodowane, by tak rzec, „nowością” tego zagadnienia. Do opinii publicznej musi przebić się stanowczy sprzeciw chrześcijan (choć nie tylko) w tej sprawie. Po to, aby ukazać ludziom, że in vitro jest taką samą zbrodnią na człowieku, jak gwałt.
Kolejnym chwytem erystycznym stosowanym przez prof. Hołówkę jest uogólnienie, czyli - jak pisał Schopenhauer - "rozszerzenie wypowiedzi przeciwnika poza jej naturalną granicę". Zabieg ten w „Metafizyce prenatalnej Kościoła” (podobnie zresztą jak i w innych tekstach naszego autora) odnosi się jednak do konkretnego pojęcia. Chodzi tu mianowicie o „potencjalność”. Hołówka pisze: „Można się oczywiście zgodzić, że zarodek ma godność w tym sensie, iż jest potencjalnie istotą ludzką, czyli w odpowiednich warunkach po dziewięciu miesiącach urodzi się jako niemowlę. Ale przecież oprócz tej potencjalności ma wiele innych. Może obumrzeć - i to nie jest koniecznie "niegodne", może się rozwinąć w dwoje bliźniąt - i to też nie jest "niegodne", i może wreszcie być wykorzystany do stworzenia linii komórek macierzystych, które będą służyły do stworzenia terapii mogącej uratować chore osoby.” W powyższym cytacie, „potencjalność” użyta jest w bardzo szerokim, wręcz potocznym, znaczeniu. U Hołówki oznacz ona wszystko, to co danemu bytowi (w tym wypadku embrionowi ludzkiemu) może się zdarzyć. Kiedy natomiast moraliści katoliccy posługują się pojęciem „potencjalności” używają go w ścisłym arystotelesowskim znaczeniu. Nie sposób pisać tu o całej teorii aktu i możności (potencjalności), jaką zaproponował Stagiryta. Dość powiedzieć, że w jego ujęciu „potencjalność” to swoista zdolność bytu do zmiany sposobu bytowania, ale nie na jakikolwiek sposób, lecz tylko taki, jaki leży w naturze tego bytu. Z żołędzia może powstać dąb i tylko dąb. Z embrionu ludzkiego człowiek i tylko człowiek. A z faktu, że jakiś procent embrionów obumiera naturalnie, nie wynika, że mamy moralne przyzwolenie na ich niszczenie czy eksperymentowanie na nich. Podobnie, jak z faktu śmierci tysięcy ludzi spowodowanej katastrofami naturalnymi nie można powziąć przekonania o godziwości zabójstwa. Z tego jak jest (czy jak się zdarza) nie wynika jak być powinno.
I jeszcze jedna sprawa. Nieustannie zadziwiają mnie wszelkiego rodzaju apele o „neutralność światopoglądową”. Czy to w debacie publicznej, czy to przy tworzeniu prawa, czy przy pisaniu programów wychowawczych w szkołach. Hołówka daje wyraz takiemu myśleniu, gdy stwierdza: „Moralność wymaga zawieszenia przekonań przed wydaniem osądu, a nie kierowania się powziętymi z góry założeniami.” U etyków proweniencji analitycznej to chyba jakaś idee fixe. Postulat takiej neutralności jest niespełnialny. Każda bowiem debata, każdy prawodawca czy każdy pedagog odwołuje się do jakiejś etyki, czyli refleksji nad moralnością. Ta z kolei musi zakładać jakąś wizję człowieka, jego natury, przeznaczenia, zdolności i ograniczeń. Antropologii zaś nie sposób tworzyć bez choćby kilku najogólniejszych zasadach będących wyrazem rozumienia rzeczywistości. Tak więc ostatecznie wszelkie rozstrzygnięcia fundowane będą na jakiejś metafizyce czy teologii. A spór od wieków toczy się o to czy będzie to realistyczna czy idealistyczna wizja rzeczywistości, człowieka i moralności.

Nieco odgrzewane

2009-01-04T13:17:00.000-08:00

Post opublikowany także na www.fronda.pl/gd/blog/

(Przeglądając portal wiara.pl natknąłem się na tekst "Festiwalowa religijność młodzieży" autorstwa prof. Tomasza Szlendaka. Artykuł nie jest nowy, "Rz" opublikowała go w sierpniu 2005 roku, ale zawarte w nim intuicje są wciąż aktualne. Poniżej umieszczam kilka uwag o charakterze polemicznym, które również ukazały się na łamach "Rz".)

W artykule „Festiwalowa religijność młodzieży” („Rz” 188, 12.08.2005 r.) Tomasz Szlendak stawia diagnozę, iż religijność młodych Polaków jest „selektywna i festiwalowa”. Selektywna, ponieważ z moralno-duchowych propozycji Kościoła wybierają oni te, które są dlań hedonistycznie atrakcyjne, odrzucają natomiast wymagające poświęcenia. Festiwalowa zaś, dlatego, że opiera się na emocjonalnym oraz bardzo ekspresyjnym przeżywaniu wiary i to zarówno podczas parafialnych celebracji, jak i masowych zgromadzeń.
Nie mogę do końca podzielić poglądów Szlendaka, choć jego analizy i badania, do których się odwołuje są godne uwagi. Po pierwsze, selektywność, o której mowa jest cechą immanentną ludzkiej natury i naprawdę niewielu ludzi stać na radykalne i całościowe przyjęcie nauk ewangelicznych. Czyż selektywny nie był bogaty młodzieniec, który odszedł zasmucony po rozmowie z Jezusem, gdy Ten powiedział, że do doskonałości brakuje młodemu człowiekowi tylko rozdania majątku (Mt 19, 16-22). Czyż pokusy selektywności nie doświadczał św. Paweł, gdy pisał: „(...) bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę” (Rz 7 18-19). Człowiek, zwłaszcza młody, stający w obliczu radykalizmu przesłania Chrystusa częściej okazuje się bogatym młodzieńcem, rzadziej zaś świętym.
Po drugie, nie mogę zgodzić się na krytykę form ekspresji religijnej, które wymienia autor artykułu. Faktem jest, że takie masowe spotkanie jak w Lednicy, ale także jak w Wadowicach w czasie Światowych Dni Młodzieży, w Toruniu podczas festiwalu Song of Songs czy na Jasnej Górze podczas sierpniowych pielgrzymek, są swoistym novum w polskiej religijności. Owszem, źle jest, gdy energetyczne śpiewanie, wznoszenie rąk do góry, klaskanie czy taniec w trakcie modlitwy są jedynie pożywką emocjonalną i nic głębszego się z nimi się nie wiąże. Zaryzykowałbym jednak tezę, że większość tych młodych ludzi bierze udział w formacji intelektualno-duchowej w różnego rodzaju ruchach odnowy Kościoła, takich jak chociażby Ruch Światło-Życie, Odnowa w Duchu Świętym, Neokatechumenat, Wspólnota Emmanuel czy Duszpasterstwo Akademickie. Tam właśnie to, co początkowo może jawić się jako płytkie, nabiera głębi. Zresztą już nawet prorok Ozeasz pisał o tym, że Bóg pociąga do siebie człowieka ludzkimi więzami (emocjonalnymi także), aby potem przekształcić tę relację w prawdziwą wiarę, nadzieję i miłość (Oz 11, 4). Także starożytny Izraela wyrażał swoją wiarę śpiewem, muzyką i tańcem – o czym można się przekonać sięgając chociażby po Księgę Wyjścia czy Powtórzonego Prawa w Starym Testamencie.
Trudno wyobrazić sobie także, żeby Kościół zrezygnował z wykorzystywania nowych mediów do ewangelizacji. Jest to, bowiem współczesna realizacja zadania, jakie Jezus postawił swoim uczniom: „Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach!” (Mt 10, 27). Ponieważ młodzi żyją dzisiaj internetem, komórkami, muzyką itd., to Kościół zobowiązany jest wykorzystywać te formy do przekazu orędzia ewangelicznego. Między innymi to miał na myśli Jan Paweł II wzywając do nowej ewangelizacji. Owszem, nowość formy nie może brać góry nad treścią czy jej zaciemniać, ale nie sposób poprzestać dziś na tradycyjnych metodach przepowiadania. Trzeba do młodych mówić ich językiem i to nie dlatego, aby „przetrwać i mieć wiernych – klientów”, ale dlatego, że tylko Jezus jest „drogą i prawdą i życiem” (J 14, 6).
Po trzecie, jakkolwiek badania przywołane prze Szlendaka obrazują stosunek młodego pokolenia Polaków do zasad moralnych głoszonych przez Kościół katolicki, to jednak nie dowodzą tezy, którą wyłożył. Jej potwierdzenia szukać by raczej należało badając młodzież zrzeszoną w ruchach kościelnych czy uczestniczącą w „festiwalach religijności”. Doświadczenie duszpasterskie i katechetyczne podpowiada, że zdecydowana większość młodych ludzi jest de facto niewierząca lub wątpiąca, a i tak uczestniczy w praktykach religijnych. Różne są tego powody, jednakże nie można tu mówić o ich religijności, ale o swoistych poszukiwaniach – bo „niespokojne jest serce człowieka dopóki nie spocznie w Bogu” (św. Augustyn).
I wreszcie ostatnia sprawa. Szlendak zauważa: „(...) z religią dzieje się to, co ze wszystkimi niemal sferami życia w kulturze zachodniej, wkracza tu mianowicie daleko posunięta indywidualizacja, a wraz z nią skupienie na sobie”. Należy jednak pamiętać, że na pewnym etapie rozwoju duchowości człowieka taki egocentryzm jest rzeczą naturalną. Neofita zachwyca się pierwszym kontaktem z Bogiem i wspólnotą Kościoła, skupia się na swoim nawróceniu i towarzyszącym mu emocjom. Dopiero później pojawia się zmiana akcentów z ludzkiego „ja” na Boskie „Ty”. Wtedy również wiara dojrzewa, umacnia się i staje się świadomym aktem woli, a nie tylko powierzchowną emocjonalnością. Trudno oczekiwać od młodych ludzi, a wręcz jest to niemożliwe, aby ich wiara od razu była dojrzała. Do tego trzeba wielu lat wspólnotowej i indywidualnej formacji.

Noworocznie

2009-01-01T09:27:00.000-08:00

Deja vu... Taka myśl przyszła mi do głowy dziś rano, gdy z mojego balkonu spojrzałem na lekko zamglony świat. Widok, który przede mną się rozpościerał, skądś już znałem. Co roku, 1 stycznia rano, jest taki sam - potłuczone butelki po fermencie umożliwiającym szampańską zabawę, rozszarpane eksplozjami opakowania po fajerwerkach, zwęglone patyczki po zimnych ogniach... Widzialny znak niewidzialnego radowania się (nota bene obok "miłości" i "solidarności" to chyba najbardziej zdezawuowane słowo w tym kraju). Ale z czego?
Stefan Kisielewski zauważył kiedyś, że "Nowy Rok zbliża człowieka do śmierci, a cieszą się z tego albo ludzie oczekujący na Niebo, albo ludzie bez wyobraźni". A skoro - parafrazując słowa św. Ignacego z Loyoli - każdy dobry chrześcijanin winien być bardziej skory do ocalenia czynów bliźniego niż do ich potępienia, i ja dobrym chrześcijaninem staram się być, ergo nocna radość polaków-katolików brała się z nadziei na wieczne zbawienie. Czy 2009 mógłby się lepiej rozpocząć...?

Dlaczego blog?

2008-12-31T13:10:00.000-08:00

Po pierwsze dlatego, że przestrzeń wirtualna to jeden ze współczesnych Areopagów. Dla młodych ludzi, do których jako katecheta zostałem posłany, a którzy wychowani są w kulturze technokratycznej, blog to naturalny sposób komunikacji. Było by zaniedbanie z mojej strony, gdybym i w ten sposób nie próbował wśród moich uczniów "wywołać echa" (gr. katechein - rozbrzmiewać, wywoływać echo).
Po drugie dlatego, że prowadzenie bloga to pisanie, które zawsze jest jakimś zmaganiem się z samym sobą i rzeczywistością, w której przyszło żyć. Można powiedzieć, że to swoiste exercitia spiritualia dzięki, którym myśli i życie stają się bardziej uporządkowane, a to, zdaniem św. Ignacego, warunek wstępny, aby szukać i znaleźć wolę Bożą.
Po trzecie wreszcie, blogowanie to wystawianie się na krytykę, ta zaś - jak mawiał Popper - jest warunkiem postępu we wszelkich dziedzinach.
A zatem vade mecum...

Vade mecum

TYTUŁ I TREŚĆ "WYPIKANA" ZE WZGLĘDU NA PODPISANIE ACTA: Jestem ********* na tych ******, którzy nami rządzą!

Genialna książka, o genialnym artyście i (niekoniecznie) genialnych czasach

Narodzenie Pańskie 2011

2. PREFACJA O NARODZENIU PAŃSKIM

Kościół a ewolucja

Na 30-tą rocznicę pewnej zbrodni

Komentarz powyborczy

Rocznicowe wyznanie miłości

Arcyważna sprawa - ZADZWOŃ DO SWOJEGO POSŁA!!!

Siekiery ocena POlitykierów

Dlaczego nikt go nie słucha?

Christus natus est nobis, venite, adoremus!

Czekam na tę odtrutkę

Załamka

Na rocznicę wprowadzenia Stanu Wojennego i na pohybel generałowi oraz jego poplecznikom

Co robić w tym adwencie?

Mocniejsze i boleśniej prawdziwe

Mocne i prawdziwe

Biada, biada, biada

A co pan myśli o...?

Po Krakowskim Przedmieściu wczoraj – pytajniki żałobne

PAMIĘTAĆ BĘDĘ, choć na blogu tego nie wyrażę...

Jak uczyć dzieci historii Najjaśniejszej Rzeczpospolitej?

Raz jeszcze o ćwierćwieczu Armii, choć inaczej

Na pocieszkę po odpadnięciu Italii.

Przed jutrzejszymi urodzinami :-)

"Marsz dla Życia i Rodziny" coraz bliżej

GRUNWALD 1410-2010 - Pamiętamy!!!

Marsz dla Życia i Rodziny

Ćwierć wieku robienia dziury w świadomości i otwierania na Transcendencję, albo o 25-leciu ARMII

Na Triduum Sacrum

Introit z VI niedzieli Wielkiego Postu (Niedziela Palmowa)

Męka Pańska wg Ewangelii św. Mateusza w komentarzach Orygenesa

Introit z V niedzieli Wielkiego Postu

24 marca - PAMIĘTAJ O NARODOWYM DNIU ŻYCIA

Introit z IV niedzieli Wielkiego Postu

"Testosteron" uderzył mi do głowy

Introit z III niedzieli Wielkiego Postu

Introit z II niedzieli Wielkiego Postu

Introit z I niedzieli Wielkiego Postu

Introit ze Środy Popielcowej

Na Wielki Post AD 2010

Maleo, którego dziś odpóściłem...

Zapraszam...

28 stycznia, czyli liturgiczne Wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, kapłana i doktora Kościoła

NOM inny niż wszystkie (no może niż większość)

To dopiero początek!!!

Basia

Bożonarodzeniowe reminiscencje

ORSZAK TRZECH KRÓLI - tak było...

ORSZAK TRZECH KRÓLI - przyjdź koniecznie!!!

...

Introit z czwartej Niedzieli Adwentu

Pokoncertowe odkrycie...

Przed środowym koncertem...

A, jeszcze serdeczności dla generała...

Rocznicowo: 13 grudnia 1981 PAMIĘTAMY

Adwentowo: Introit z trzeciej niedzieli Adwentu

Tak mi się jeszcze przypomniało...

Introit z drugiej Niedzieli Adwentu

"Na początku było Słowo" - konferencje adwentowe

O ciekawym zbiegu okoliczność słów kilka

Consolamini, consolamini popule meus, cito veniet salus tua

Introit z Uroczystości Chrystusa Króla - ...

Na długie jesienne wieczory...

Może mało ZADUSZKOWO, ale na pewno ESCHATOLOGICZNIE

Niedaleko pada jabłko od jabłoni ;-)

Pokonferencyjne myśli średnio uczesane

Na pohybel BABILONOWI!!!

Nihil novi sub sole, albo Wanda Nowicka w kółko to samo.

PRZETACZAMY ELITOM KREW!!! - SEMINARIA FRONDY

Hiszpanie przeciw Zapatero. Polacy za Hiszpanami.

POWSTANIE WARSZAWSKIE - 63 DNI CHWAŁY

Każdy z nas jest ks. Gancarczykiem

Po wyroku w sprawie Tysiąc vs Gość Niedzielny

Po obejrzeniu spektaklu "INKA 1946"

17 września 1939 i wiosna 1940 - PRO MEMORIA

Gajcy i Maleo - jakoś tak bliscy mi ostatnio.

POWSTANIE WARSZAWSKIE - GLORIA VICTIS

TYTUŁ I TREŚĆ "WYPIKANA" ZE WZGLĘDU NA PODPISANIE ACTA: Jestem *** na tych , którzy nami rządzą!